نوستالژی

2008-06-07T05:54:00.000+04:30

مصلوب آونگ

2008-06-06T21:16:00.006+04:30

سراشیبی خیابان ناهید غربی که تمام می شود درست روبروی آژانس تاکسی تلفنی ملت کافی شاپ با آن تابلوی زهوار در رفته قرار دارد .وارد می شوم عینک ام را برمی دارم فضای داخلی با طراحی نور ویژه اش بد جوری چشم را اذیت می کند . به صلیبی که آونگ ساعت دیواری است نگاه می کنم هنوز ده دقیقه ای مانده است تا او بیاید به طرف میز همیشگی می روم دختر و پسری پشت میز روی صندلی روبروی هم نشسته و دست به چانه نگاه شان را به هم دوخته اند می خواهم بگویم :

- ببخشید این میز را از قبل رزرو کرده ام ولی نمی گویم به طرف پیشخوان می روم

- سلام آقا ...

مردی که آنجاست نمی گذارد حرف ام ادامه پیدا کند

- به روی چشم ..حتما ... هنوز هفت هشت دقیقه ای مونده است موقعش که شد حتما خبرتون می کنم

کمی آن طرفتر پشت یک میز روی صندلی می نشینم بوی سیگار حسابی کلافه ام کرده است یکی دوبار جایم را عوض می کنم فایده ای ندارد سرفه ام می گیرد سعی می کنم صدایم را خفه کنم موفق نمی شوم چند تا دختر که کنار میز کناری من نشسته اند همه با هم به طرف من بر می گردند یکی از آنها از جایش بلند می شود کلاه حصیری که بر سر دارد را بر می دارد و روی میز می گذارد عینک دسته قرمز با شیشه های درشت را روی پیشانی می لغزاند و همان طور که به طرف من می آید با یک دست اش مانتو صورتی فسفری اش را گرفته است تا به هنگام راه رفتن باز نشود ناگهان جیغ می زند ..

وای خدای من ..بچه ها ببینید کی اومده اینجا اصلا باورم نمیشه ..

در همان حال که سرفه می کنم به دور و برم نگاه می کنم جز من کسی در آن محدوده نیست تا چشم برهم بزنم دور من حلقه می زنند

- بخدا من عاشق لباس پوشیدن هاشم

- لباساش رو که که نگو ترانه هاش منو کشته

- وای اردک تک تک خودمه

دیگر نمی شنوم که چه می گویند همین طور هاج واج به قیافه های آنها نگاه می کنم بیشتر ا ز 14 15 سال ندارند ولی آرایش غلیظ شان آنها را به شکل و شمایل خانم بزرگا در آورده است برای لحظه ای کوتاه نور شدیدی به چشم ام می خورد دختری که بلوز مکلون به تن داشت و طره های موهایش روی پیشانی اش ریخته بود از فرصت استفاده کرده و در حال عکس گرفتن است

- نمی خواهید حرف بزنید ؟ واقعا شما خودشونید ؟

آب دهانم را قورت می دهم و خیلی محکم و با وقار می گویم :

- نه خیر خانم شما اشتباهی گرفته اید ...من اونی نیستم که شما فکر می کنید

دختری که مانتو صورتی فسفری بر تن دارد در حالی که به من نزدیکتر می شود انگشت خود را به طرف صورت ام نزدیک می کند

- ببین این خال کنار بینی اش هم مثل خودش است وای خدای من ..آخه شباهت هم این قدر ..!

صورتم را کمی عقب می کشم می ترسم ناخن بلندش که با لاک بادمجونی رنگ رویش را پوشانده است صورتم را خراش بیندازد

- چیه منتظر زید ات هستی ؟

این را دختری که تی شرت استرچ یقه شکاری را زیر سارافن سرمه ای رنگ پوشیده است می گوید به او نگاه می کنم او فقط یک شال روی سرش انداخته است چشمان ام را براق می کنم موهایش را که مثل علی بابا جلوی چشمانش ریخته است کنار می زند و چیزی به زبان زرگری می گوید بقیه همه با هم می خندند یکی از دخترها که دهانش دایم در حال جنبیدن است می گوید :

- کمی صبر کنیم می تونیم اون آدم خوشبخت رو ببینیم

و بعد به آدامسی که در دهان دارد فوت می کند دخترک کنار دستی اش که کمی سبزه و ریزنقش است از فرصت استفاده می کند و با کف دستش آرام به دهان او می کوبد بادکنک آدامسی روی صورت و دور تا دور دهان دختر بیچاره می ترکد دخترک در حالی که سعی می کند آنها را از دور دهان اش بردارد می گوید :

- سوسن خیلی بیشعوری ...بی تربیت بازم شوخی شهرستانی ؟ ..میک آپم رو به هم زدی

و بلافاصله آینه ای از داخل کیف اش ییرون می آورد و مشغول تمیز کردن صورت اش می شود از فرصتی که پیش آمده است استفاده می کنم و از پشت میز بلند می شوم آنها هم دنبالم می آیند پشت یک میز دیگر می نشینم و در حالی که به عجز آمده ام می گویم :

- راحتم بگذارید..خواهش می کنم ..شما منو اشتباهی گرفتید

کمی با هم پچ پچ می کنند و از من دور می شوند .

سفارش یک نوشیدنی می دهم چند لحظه بعد دلستر آماده است انگشتانم بطری باواریا را حلقه می کنند برای یک لحظه لرزم می گیرد باواریا خیلی سرد است کمی داخل لیوان می ریزم کف می کند و کمی از آن سرریز می شود با دستمال کاغذی لیوان و دست ام را خشک می کنم لیوان را به لب می گیرم و جرعه ای از باواریا را می نوشم سوزش شدیدی روی لب هایم احساس می کنم تازه یادم می افتد که به هنگام انتظار از فشار استرس لبهایم را می جوم و حتی شده که گاز هم گرفته ام نیمی از باواریا را می نوشم اکنون دیگر سر موعد است چشمانم به ساعت دیواری همچنان ثابت مانده است آونگ ساعت دیواری گویی لحظات را به مسلخ می برد به طرف میز همیشگی می روم هنوز کامل جابجا نشده ام که پیشخدمت می رسد

- سلام قربان بازم همان نوشیدنی همیشگی ؟

- بازم که پرسیدی ؟

می خندد و می رود عینک ام را برمی دارم طراحی داخل کافی شاپ از این رو به آن رو شده است نورهای آویز موضعی جای شان را به نورهای سقفی داده اند دیوارهای اضافی برداشته شده است و فضای داخلی بسیار بزرگتر به نظر می رسد مثل همان سالها تمام میز ها پر شده است از دختر و پسرهایی که مدام در هم می لولند دختر و پسری دست در دست هم وارد می شوند و مستقیم به سمت من می آیند و کنار میزی که من نشسته ام پشت میز می نشینند دخترک مانتوی قهوه ای رنگی را که به تن دارد را بیرون می آورد پیراهن سفید یقه انگلیسی اش با کت و دامن اش نمایان می شود برای لحظه ای کوتاه به من نگاه می کند و در گوشی به پسر همراهش چیزی می گوید و من تا بخواهم که عینک ام را روی صورتم بگذارم هر دو کنار میز من می آیند دخترک با خوشحالی زایدالوصفی می گوید :

وای خدای من اصلا باورم نمیشه ...ببین کامی جون من میمیرم واسه ایشون کشته مرده شم ...الهی که من فدات بشم ..

به پسرک نگاه می کنم که شانه اش را بالا می اندازد و چیزی در گوش دخترک پچ پچ می کند

نه بابا خودشه مگه نه آقا..؟؟

و بعد دستش را روی شانه ام می گذارد و می گوید:

.. ترو خدا حرفی بزنید مگه شما ..

کمی خودم را کج می کنم دست دخترک سر می خورد و از روی شانه ام کنار می رود

عینک ام را روی صورت ام جابجا می کنم و خیلی قاطعانه می گویم :

- میشه ازتون خواهش کنم که به میز خودتون برگردید شما اشتباهی گرفتید

دخترک نگاه طلبکارانه ی به من می اندازد

- ای ی ی ش ش چه بد اخلاق با یه من عسل هم ...

پسرک دست دختر را می گیرد و در حالی که او را به طرف خود می کشد می گوید :

- د بیا کتی جون من که گفتم اون نیست آخه اون این قدر علاف نیست همش اینجا پرسه بزنه

پیشخدمت بطری باواریا را روی میز می گذارد

بفرمایید

و بعد با کنایه ادامه می دهد

- هنوز هم شما رو عوضی می گیرند ؟

زهر خندی تحویل اش می دهم و او می رود انگشتانم بطری باواریا را حلقه می کنند برای یک لحظه لرزم می گیرد باواریا خیلی سرد است کمی داخل لیوان می ریزم کف می کند و کمی از آن سرریز می شود با دستمال کاغذی لیوان و دست ام را خشک می کنم لیوان را به لب می گیرم و جرعه ای از باواریا را سر می کشم سوزش شدیدی روی لب هایم احساس می کنم تازه یادم می افتد که به هنگام انتظار از فشار استرس لبهایم را می جوم و حتی شده که گاز هم گرفته ام بعد از گذشت چند سال هنوز این عادت از سرم نیفتاده است نیمی از باواریا را می نوشم اکنون دیگر سر موعد است چشمانم به ساعت دیواری همچنان ثابت مانده است به صلیبی که آونگ ساعت دیواری است نگاه می کنم هنوز ده دقیقه ای مانده است تا او بیاید آونگ ساعت را آن قدر بزرگ می بینم که گویی خود بر آن مصلوب شده ام و در زمان به این سو و آن سو می روم.

پل پشت سر

2008-05-01T07:54:00.005+04:30

رو به آسمان روی علفهای نمناک دراز کشیده بودم شاید هم که خوابیده بودم از جا برخاستم تلالو خورشید چشمان ام را می زد با دستانم سایه بانی ساختم و به افق خیره شدم تا چشم کار می کرد مزرعه پر بود از یونجه و علف . آبی آسمان در مقابل آن همه سبزی طبیعت رنگ باخته بود صدای مرغ و خروس و آواز پرندگان و زنجره ها تمام گوشم را پر کرده بود.

کلبه آن طرف رودخانه به یادم آورد که من کجایم چشمانم را کمی مالیدم باید می رفتم او در انتظار من بود به پل که رسیدم با دیدن طناب های پاره پاره آه از نهادم برخاست یعنی کار چه کسی می توانست باشد فکرم جایی قد نمی داد مات و مبهوت به رود خروشان خیره شده بودم که پاره های طناب را بالا و پائین می برد حال چگونه می توانستم به آن طرف رودخانه بروم دلشوره غریبی پیدا کرده بودم دایم آب دهان ام را قورت می دادم و زیر لب با خود زمزمه می کردم

آخه آدم احمق واسه چی روی علف ها دراز کشیدی که خوابت ببره . . .

چاره ای نداشتم آرام و با احتیاط کامل از کنار پل کنفی پاره شده پائین می روم کنار رودخانه کنار تکه سنگ بزرگی می ایستم و به دنبال راه عبوری تمام گوشه و کنار رودخانه را به دقت نگاه می کنم کمی دورتر کسی را می بینم که به رودخانه نزدیک می شود به طرف او می روم چوپان روستا است که گاو و گوسفندها را برای آشامیدن آب به کنار رودخانه آورده است همزمان با بالا و پائین آوردن چوب دستی اش مدام فوت می کند و لبهایش را می لرزاند و با تولید صدایی خاص گاوها و گوسفندها را به طرف پائین رودخانه هدایت می کند تعداد گاوها بیشتر است و طبعاً صدایشان هم بیشتر شنیده می شود

بابا پاشو بس که زنگ می خوره یه وقت دیدی سوخت ها ...!

از جا بر می خیزم روی تخت خواب چوبی هستم چند بار تند تند پلک می زنم چشمان ام را باز تر می کنم او روبرویم ایستاده است و دست اش را به طرف من دراز کرده است موبایل من در حال زنگ خوردن در دستان اوست در حالی که موبایل را از او
می گیرم می پرسم :

- این دیگه چه جور زنگی یه

سگرمه هایش را در هم می کشد و می گوید :

- گوشی خودته از من می پرسی

- منظورم این بود نکنه تو زنگ شو عوض کردی آخه صدای گاو هم شد زنگ موبایل

می خندد و چشمان اش را کمی تنگ می کند و در همان حال که به موبایل اشاره می کند می گوید :

- حالا نیگا کن ببین کیه کشت خودشو...

موبایل همچنان زنگ می خورد روی صفحه اش اسم مسلم در حال چشمک زدن است سرم را بالا می گیرم

- ببین زشته اگه تو این کار رو کردی

البته نمی دانم چرا روی اگه تاکید کردم خودم که اصلاً اختصاص دادن زنگ ویژه برای یک فرد خاص در گوشی موبایل را بلد نبودم

- خودت خواستی مگه نمی گفتی مسلم دیگه حرفامو نمی فهمه مگه نمی گفتی گاو پیش اش پرفسوره

و تا جواب اش را بدهم به طرف در می رود و با زست خاصی در چارچوب می ایستد و ادامه می دهد :

- من بساط چای عصرونه را روی پل کنفی پهن کرده ام زیاد لفت اش نده

من حرفی نداشتم با مسلم بزنم البته مسلم کاری کرده یود که من نمی خواستم دیگر با او هم کلام شوم از روی تخت چوبی پائین آمدم در کلبه را بستم و به طرف پل کنفی به راه افتادم خورشید در حال غروب بود و افق خونین شده بود نسیم ملایمی می وزید علف ها در دوردست به مانند سرنیزه در دل خورشید فرو می رفتند و همان طور که راه می رفتم و با دست هایم نوک علف ها را نوازش می کردم به ناگهان با منظره عجیبی برخورد کردم در میان آن همه علف یک جای خالی بود با دقت که نگاه کردم علفها در آن قسمت له شده بودند اثر این لهیدگی علف ها به مانند یک آدمک بود آدمکی که پاها و دست هایش را به طرفین باز کرده بود گویی یک نفر ساعت ها آنجا خوابیده بود حیرت تمام وجودم را فرا گرفته بود صداهای مبهمی از طرف رودخانه به گوشم می خورد

باید سریع تر می رفتم او روی پل کنفی در انتظار من بود.

آسمان

2008-03-20T23:23:00.003+03:30

استریپ تیز

2008-03-10T10:09:00.007+03:30

یه عمره که دارم با نقاب زندگی می کنم دروغ , تملق و ... خلاصه هر کاری که از دستم بربیاد انجام میدم تا موقعیت فعلی ام به خطر نیفته ......

نه ... ابن طوری نمیشه آخه کیو دیدین واسه نوشتن نامه به دوستش همون اول بسم الله با این جملات شروع کنه ؟؟

سلام پس از آخرین دیدارمون تا حالا هر بار که به یادت افتادم نامه ای برایت نوشتم ولی پست نکردم امروز هم وقتی توی آینه به خودم نگاه کردم یاد تو افتادم گاهی اوقات از اینکه هنوز هم می تونم توی آینه خودم رو نبینم خوشحال می شم آخه خیلی ها از جمله خودم به آینه نگاه می کنند تا خودشون رو مرتب کنند به عبارتی خودشون رو می بینند ولی برای من پیش میاد که روزای خاصی خودم رو تو آینه نبینم یه کسی یه شخصی رو که دارم ازش فاصله می گیرم رو روبروم می بینم ....

نه .. بازم این جوری باحال نشد ..یه کم فلسفی شد دوست دارم مثل همیشه و مثل تو حرفام طوفانی و کوبنده آغاز بشه

گریه , من با گریه مانوس بودم که با تو آشنا شدم گریه هایم را به پای تو ریختم و تو محرم اسرار من شدی محرم رازهای مگو . تو شاهد غلیان احساسات ناب من بودی و در این میان آغوشت را همواره به رویم گشودی تا جایی که رفته رفته من کم آوردم رفاقت با تو دل دریایی می خواست که من نداشتم برای جبران تمام نداشته هایم حاضر به هر کاری بودم دوست نداشتم که تو را بفریبم برای همین اولین روز چنان واله و شیدای تو شدم که حاضر بودم تمام دارایی ام را یک جا به نامت کنم ...

اه بازم که نشد...این جوری بوی رشوه بوی گدایی محبت و بوی بدبختی میاد ...پس چطوری این نامه رو شروع کنم ؟؟

احساس خوبی دارم قلم در دست گرفته ام تا از تو بنویسم برایت غصه هایم را بگویم غصه های پنهانی قصه غصه هایی که پس از دور شدن از تو روز به روز منو پیر و پیرتر کرده اند امروز می خواهم از رفاقت بی پرده سخن بگویم رفاقتی که با جان و دل برایش دل می سوزاندم و بی ریا ابراز دوستی و محبت می کردم خدا را شاهد می گیرم که اکنون بی شائبه و با تواضع کلمات را انتخاب می کنم و به روی کاغذ می آورم بله حق با تو بود تو نفعی نداشتی و بهره ای هم از دوستی با من نبردی این من بودم که خواستم پیش تو سفره دلم را باز کنم و به قولی هر چه دارم بریزن روی دایره , تو بزرگی کردی خوب ما آدمها همه مون خوبی داریم بدی داریم آرزو و حسرت کار و کسب عشق و نفرت خوشی و ناخوشی و بعضی هامون هم نقاب داریم ....

باز رسیدم به این کلمه نقاب ...همش تقصیر تویه بس که گفتی نقاب بدچیزیه آدم با نقاب رو کسی دوست نداره شاید بهش احترام بذارن و ازش بترسن و تا بتونن چاپلوسی اش رو بکنن ولی هرگز از ته دل دوستش نخواهند داشت ولی تو خلاف اینو ثابت کردی تو منو واقعا دوست داشتی مثل همین الان که میدونم سخت منو دوست داری پس بذار این جوری شروع کنم ...

من کم آوردم من تازه فهمیدم . من درعالم رفاقت کم گذاشتم . من کم فروشی کردم . من دروغ گفتم . من انتظار بی جا داشتم . من منتظر یک معجزه بودم . من در باره تو اشتباه فکر می کردم. من.. من .. lمن

این طوری هم که نمیشه نامه رو شروع کرد هنوز به وسطای نامه نرسیده احساس میکنی که کشیش هستی و من اومدم پیشت اعتراف کنم خیلی دوست دارم حرفهایی بزنم که قبلا هم بهت گفته بودم ولی این بار از روی عشق و علاقه نه از سر نیرنگ و دروغ ...

سلام یادته می گفتی سلام سلامتی میاره ؟ پس چرا اون چند بار که منو دیدی راهتو کج کردی ؟ آره اون روز که نذاشتی نگاهم به چشمانت چنگ بیندازه و خودشو بالا بکشه نگاهتو از من گرفتی یادته می گفتی خدا اون روز رو نیاره که از چشات بیفتم ؟ ولی خدا اون روز رو آورد احساس می کردم منو از نگاهت پرت کردی بدون اینکه رحم و شفقتی داشته باشی ..

دارم دیونه میشم کلی کاغد حروم کردم و مچاله شده به این ور و اون ور پرت می کنم خوب چیکار میشه کرد دوست دارم حالا که قلم به دست گرفته ام عینهو خودت طغیانگری کنم ...

می خوام استریپ تیز کنم آره درست خوندی استریپ تیز روح من تشنه این استریپ تیز است آدما همه شون مثل همن روز اول خلقت که لباسی در کار نبوده ...بوده ؟؟ روح و جسم به مانند هم عریان بوده اند اکنون من نیز می خواهم روحم را عریان از همه چیز کنم می خواهم تو این حسی که الان بهم دست داده از همه اون خاطرات گذشته دل بکنم از تمام اون رفاقت ها از تمام اون همه دروغ و نیرنگ هایی که بکار بردم تا تو را از دست ندهم .. تو را کنار خود داشته باشم الان دیگر می دانم که تو همان موقع هم هشیارتر از این حرفها بودی که با حرفهای من خام شده باشی این را احساسم می گوید ولی خب هر چی باشه تو با من رفاقت کردی رفیقه که می تونه واسه رفیقش از خودگذشتگی کنه و یا عیب رفیقشو بدونه و بی آنکه به روش بیاره درصدد رفع اون تلاش کنه همش تقصیر من بود همیشه فکر می کردم که خدا تو رو سر راهم گذاشته که نواقصم رو پوشش بده آخه تو رفاقت می کردی و
من ... خواهش می کنم نذار بهش فکر کنم حتی فکر کردن به اونا هم عذابم رو تشدید می کنه آخه وقتی یادم میاد که چه بلاهایی سرت آوردم از آدم بودن خودم هم شرمم میشه اینارو می نویسم یه وقت فکر نکنی دارم دام تازه ای رو برات پهن می کنم ..نه بخدا اگر این طوری فکر کنی سخت دراشتباهی حق با تو بود من نمی توانستم تا آخر با تو باشم همان طور که با قبل از تو و بعد از تو هم
نماندم ....

نه نمی تونم نامه ای رو شروع کنم و به انتها برسونمش شاید هنوز هم فکر می کنم هرگز نتوانستم خودم رو آن طور که بودم بهت معرفی کنم

پی نوشت :
این نامه هرگز پست نشد

درد فراموشی

2008-02-28T15:15:00.003+03:30

هروقت دلم می گیره بهترین جایی که می تواند آرومم کند بهشت زهرا است .وقتی به قبرها نگاه می کنم شاید در لحظه اول از دیدن آنهمه آدم که یک روزی روی این زمین راه می رفتند وحالا زیرخروارها خاک آرمیدند ،وحشت می کنم ولی دیدن آنها یادم می اندازد که لااقل اگر نمی توانم خوب باشم ،بد نباشم . نشستم ،همه بودند ولی کسی سرقبراو نبود.بطری آب را روی سنگ ریختم .می خواست با نگاهش چیزی به من بگوید. نگاهم به عکسش گره خورد ،بانگاهم به او گفتم امروز اربعین است ،دیگر نمی توانم... ولی نگاهش تمام شدنی نبود.اطرافم پر بود از آدمهایی که برای سرزدن به عزیزشان آمده بودند .حالا چی !من با هیچ کس کنارنمی یام ... نه می توانم بروم نه می توانم بمانم ... هروقت قصد می کنم فرار کنم دوباره می یاد سراغم که نروم ... نگاهم یخ زده ... انگار همه کسانی که آنجا بودند یا تازه عزیزشان از دست داده بودند ویا بعداز یک مدت طولانی به سراغ آنها آمده بودند ... آخه آدمها بعد از مرگشان فراموش می شوند واین فراموشی درد است... آدمها حالا هم که زنده اند گاهی بقیه را فراموش می کنند چه برسد به این که رفته باشند... بلند شدم ،راستش دردی که دروجودم رخنه کرده توانم را ازمن گرفته ... دیگه اشک ریختنم هم بدون هیچ اعتراضیه ... درد جسمم دیگر مجالی برای تحمل درد روحم نگذاشته است .ساعت 11.53 است وچیزی به ظهرنمانده صدای دسته سینه زنی که از خیابان عبور می کند می گوید صبر یعنی زینب ... باید بروم ظهر اربعین است به یاد عاشورایی که ماندنی ترین است می گریم و زیارت نامه اربعین را می خوانم درحالی که امسال بیشتر خدا را دیدم برای همین است که دنیا در مقابلم کوچک شده است.درمیان دل شکستگی هایت برای سخت ترین دردم دعا کن ... وقتی دلم می گیره هرچی به ذهنم می یاد می نویسم : نمی دانم در این دنیای فانی چرا دل می سپاری تو به آنی ! نمی دانم چرا می دانی اما ندانسته به ره پا می گذاری ! نمی دانم تو می دانی که هستی ؟ که گر دانی چرا این گونه هستی ! نمی دانم ،چرا خوبی...
نوشته یک دوست

نیمکت سنگی

2008-02-01T01:15:00.000+03:30

زمستان 1382- نیمکت سنگی پارک 17 شهریور

چرا من اینجا هستم ؟

شب است و تاریک , درختان پارک در سیاهی شب گم شده اند. چشمانم اشباحی را می بینند که مدام در لابلای درختان در آمد و شد هستند . هوا بی اندازه سرد است , نیمکتی که روی آن نشسته ام از سنگ است .از سوز سرما سگ لرزه گرفته ام.

پس چرا نمی آید ؟

دوباره شماره موبایل اش را می گیرم , باز هم در دسترس نیست مدام صدایی زنانه این جمله را تکرار می کند مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد
- ببین خیلی راحته به این شماره که دایورت کنی هر کس به تو زنگ بزند این پیغام را خواهد شنید
با تلخی تمام می خندم و می پرسم : این فنون رو برای ما که استفاده نمی کنی ..جناب مهندس ..
با خنده دست اش را روی دوش من فشار می دهد.
- نه ..مطمئن باش

دوباره زنگ می زنم و باز همان صدای تکراری که این بار انگلیسی هم به آن اضافه می شود.
من مطمئن نیستم

شبحی از دور به من نزدیک می شود سرما از یادم می رود از جا بلند می شوم خودم را برای لبخند زدن تمرین می دهم و به استقبال اش می روم . او نیست
- ...آقا کبریتی فندکی چیزی ندارین ؟ به او خیره می شوم و با کرختی تمام می گویم : ها

- ما رو باش رو دیفال کی می خواستیم یادگاری بنویسیم ...بکش کنار ببینم .....مرا کنار می زند و دور می شود

یادم می آید که کبریت و سیگار در جیب کاپشن ام دارم , برمیگردم و روی نیمکت سنگی می نشینم سیگاری را به لب می گیرم و چوب کبریت را روی جعبه می کشم و سریع با حلقه کردن دستان ام پناه گاهی برای شعله کبریت می سازم و در همان حال سرم را پایین می گیرم نوک سیگار سرخ و تمام ریه ام پراز دود می شود, به سرفه می افتم وسیگار از روی لب یخ زده ام به روی زمین می افتد .
- نگفتم نکش
و با دست سیگار را گرفته و زیر پایش له می کند به او نگاه می کنم با چه جدیتی این کار را انجام می دهد گویی وظیفه خدشه ناپذیری در این راه به او سپرده باشند خودش هم به سرفه می افتد رنگ از رخسارم می پرد می دانم که او جانباز شیمیایی است نبایستی در کنار او سیگار روشن کنم من همیشه رعایت کرده بودم هر بار هم که در بحث با او کم می آوردم از او دور می شدم و از فرط ناراحتی سیگاری روشن می کردم ولی او با وجود این که می دانست دود سیگار برایش سم مهلکی است سریع خودش را به من می رساند و سیگار را از دستم می گرفت .

ولی امشب دیگر او نبود خم می شوم و سیگار را از روی زمین بر می دارم و هنوز روی لب هایم محکم اش نکرده ام که دستی به پشتم می خورد
- د دمت گرم مثلا ما رو پیچوندی کلک
همان شبح قبلی است ژنده پوش است و سیگار خاموشی بر لب دارد با خونسردی سیگار را از روی لبم بر میدارد و به سیگار خودش می چسباند و کام می گیرد تمام دود حاصل از آن را به صورتم حواله می کند من همچنان مسخ شده هاج و واج به او نگاه می کنم سیگار را دوباره بین لب هایم قرار می دهد یک لحظه نگاهم به دست داغمه بسته و سیاه اش می افتد دستش از کثرت کثیفی داغمه بسته است چندشم می شود فوت می کنم و سیگار چند متر جلوتر پرت می شود سگ لرزه هایم بیشتر شده است
- از همون اول هم که دیدمت می دونستم خماری چیه دیر کرده ؟ غصه نخور مایه تیله جور باشه خمار نمی مونی
و از من دور می شود نگاه ام با او حرکت می کند چقدر حرف زدن اش کشدار و صدایش زنگ دار بود حالا دیگر در سیاهی درختان گم می شود
- پس چرا نیامد؟

تلفن را برداشتم و شماره منزل اش را گرفتم

- سلام

- خب..

- می خواستم ..

- می خواستی چی ..ما که حرفامون رو زدیم دیگه حرفی نمونده..

- ببین حرفمو قطع نکن بذار واست توضیح بدم ..من باید امشب تو رو ببینم

- چیه باز نکنه هوس کردی امشب هم سیگار بکشی ؟ و چقدر با غرور این جمله را ادا می کند

- نه ..چرا پیش داوری می کنی بذار ببینمت می خوام حرف آخرمو رو در رو بزنم

- به شرطی میام که واقعا حرف آخرت باشه

نیمکت سنگی لحظه به لحظه سردتر می شود زیپ کاپشن ام را بالاتر می کشم امشب چند بار این کار را انجام داده ام با این کار سرما را کمتر احساس می کنم لبه کاپشن جلوی دهان و بینی ام را گرفته است
با دست اش لبه کاپشن را مثل یقه تا می کند
- یه کم سرما حالتو جا میاره
دوباره لبه کاپشن را به حالت اول برمی گردانم و می گویم :
- کاری از سرما بر نمیاد مگه اینکه تو بخوای ...و به چشمان اش زل می زنم

- من بخوام چی ؟ تو این سرما منو کشوندی اینجا که بغ بکنی و لال مونی بگیری ؟

- ببین با من درست حرف بزن

- تو خودت ببین ..تو توی وضعیتی نیستی که برام تعیین تکلیف بکنی

لبه کاپشن را باز هم بالاتر می برم و سرم را داخل آن مخفی می کنم ..وضعیت من مگر چگونه است ؟ این پرسشی است که بارها برایش پاسخی نداشته ام

پس چرا نمی آید ؟

- سلام

سرم را از کاپشن بیرون می آورم سربازی جلوی رویم ایستاده است کمی آن طرف تر کنار خیابان ماشین گشت را می بینم که آژیرش روشن است
- سلام ببخشید شما سر ضبط هستید ؟ بقیه عوامل کجان ؟؟

مات و مبهوت به او نگاه می کنم و می خواهم دهان باز کنم و بگویم آری ولی دندان قروچه هایم امان را بریده است سرم را تکان می دهم و با انگشت به لب گرفتن از او می خواهم که حرفی نزند و برود او در حالی که از من دور می شود می گوید :

- ..باشه ولی من از اجرا و بازی تون خیلی خوشم میاد و به ماشین که می رسد با فریاد می گوید:

- ....آقای حسینی

ماشین گشت را همچنان که دور می شود نظاره می کنم فریادی از اعماق وجودم بلند می شود من که آقای حسینی نیستم ..چرا هیچ کس مرا به نام خودم صدا نمی زند

داریوش..داریوش با توام ..اینجا چکار می کنی ؟ اونم این وقت شب تا روی برمی گردانم مرا در آغوش خود می گیرد

...آخی ..چقدر یخ کردی عزیزم ..خیلی وقته اینجایی ؟

و بعد سرم را روی سینه اش می گذارد و دست اش را میان موهایم می غلطاند تمام وجودم را گرما فرا می گیرد به حالت جنین روی نیمکت دراز می کشم و سرم را روی پاهای او قرار می دهم نیمکت سنگی دیگر سرد نیست از گرمای محبت او یخ وجودم آب می شود و من در خلسه ای وصف ناشدنی غرق می شوم
- د پاشو ببینم چی شده خوره به جونت افتاده یا دل پیچه گرفتی
جلدی از روی نیمکت بلند می شوم همان شبح ژنده پوش قبلی است
- مگر تو خونه و زندگی نداری به تندی هر چه تمامتر به او می گویم و خودم را تکان می دهم

- آره داداش گل گفتی...و می خندد در سایه روشن پارک دندانهای از جا در رفته و جرم گرفته اش را می شود دید خنده کریه بر روی صورت اش می ماسد و ادامه می دهد :
-..ما حیرون و ویلون هستیم شما چرا دیگه ؟؟
وبعد چند صفحه روزنامه را روی نیمکت سنگی پهن می کند و مثل چند لحظه قبل من روی آن دراز می کشد .

پس چرا نیامد ؟

چرا من اینجا هستم ؟

شب یلدا

2007-12-25T12:48:00.000+03:30

می دانستم تو در را به رویم باز نخواهی کرد , هوا سرد بود زنگ را با کمی مکث فشار دادم , صدایی پرسید : بله با کی کار دارین ؟ من فقط خودم را معرفی کردم , همه می دانستند که من با تو کار دارم در با تقه ای باز شد تا داخل هال شوم اصلا یادم نیست چگونه راه رفتم شاید که پرواز کرده باشم اصلا باورم نمیشد آنچه را که می دیدم وسط هال لحاف چهل تیکه رنگارنگی روی یک میز نسبتا بزرگ پهن شده بود آن قدر که کرسی ندیده بودم ناگهان خنده ام گرفت خوشحال بودم که آن شب پیش تو حضور دارم زیر کرسی و درست روبروی تو نشستم ...

آخرین بار که روبرویت نشسته بودم حرف نمی زدی و فقط به چشمان من خیره شده بودی خوب می دانستم که نمی توانم زیاد به چشمانت نگاه کنم همیشه نگاهت حرف می زد , بی آنکه لب باز کنی , سکوتت فریادی را می ماند که در صورت رها شدن گوش فلک را کر می کرد چشمانت مملو از نگرانی بود , دل نگران من بودی که مبادا به هنگام فرو کردن خنجر در پشتت دستتم را نبرم که نبریدم ولی قلبم را چاک چاک دیدم , با این همه باز هم هشیار نشدم و تصمیم کبری یم را نگرفتم , چرا که من با ظلمت مانوس شده بودم و تلالوی فضایل تو چشمانم را می آزرد ...

کمی خودم را زیر کرسی جابجا کردم باز به من زل زده بودی می دانستم که الان به موهایم نگاه می کنی , موهایی چون شبق مشکی و براق که به صورت چتری روی پیشانی ام ریخته بود , پوزخند می زنی می دانم برای چی دیگر این موها خاصیت خود را از دست داده است به سیم ظرف شویی بیشتر می ماند تا مو , این پلک نزدن تو مرا به تعجب واداشته است لب هایت را روی هم فشار می دهی و همزمان سرت را خیلی آرام به طرفین تکان می دهی , می دانم به گودی چشمانم و چروک های ریز و درشتی که دور تا دور چشمانم را احاطه کرده اند فکر می کنی ...

بفرمایید شب چله به همین شب چره گی هاشه تخمه لبو آجیل انار دون شده تا از اینا می خورید من هندونه رو هم میارم ...

اصلا حواسم نیست که دور تا دور کرسی مهمان نشسته است اینها را قبلا به من معرفی کرده بودی ,
می دانستم کسی که کنار تو نشسته است !اصلا از من خوشش نمی آید , به جهنم ... مگر من از او خوشم می آمد ؟ دختره پر فیس و افاده

آن سال شب یلدا برای من کوتاه ترین شب تمام عمرم بود خیلی زود همه چیز تمام شد مهمانان خیلی وقت بود که رفته بودند و جواب تلفن مادرم را هم طوری داده بودم که نگران دیر آمدنم نباشد

امشب شب یلداست نه نه نمی توانم در حالی که تو به چشمانم زل زده ای راحت سخن بگویم باید ابتدا نگاهم را از چشمانت بگیرم
چشم از عکس تو بر می دارم و خیلی آرام قطراتی چون شبنم که روی عکس ات نشسته اند را با انگشتانم پاک می کنم و آن را در لابلای سایر عکس ها پنهان می کنم چشمانم را می بندم و به امید یک خواب عمیق به فکر فرو می روم
یلدای من کی به صبح خواهد رسید ؟

مهمان مامان

2007-11-24T10:01:00.001+03:30

پنج شنبه که می شد نگران روز جمعه بودم غروب جمعه همیشه برایم دلگیر بوده است صبح که با صدای مادرم از خواب بیدار شدم

فهمیدم او در آشپزخانه است

نهار ر چی باید چاکونم داریوش ؟

چشمانم را مالیدم و به ساعت دیواری که عقربه هایش روی آرم شبکه پنج قرار گرفته بودند نگاه کردم

ها چی بوکونم؟ پس چرا حرف نزنی ویریز ایتا آب تی صورت بزن

از جا بلند شدم هنوز خستگی پیاده روی دیشب تو تنم مانده بود سربالایی دربند آن قدر خسته ام نکرده بود که نگاه مردم , رهگذرانی که

از کنار ما می گذشتند و ما را با انگشت به هم نشان می دادند رفتن به دربند پیشنهاد من بود او هم اصلا مخالفتی نکرد فقط گفت باید از محل کارم مرخصی بگیرم قبلا هم این کار را کرده بود گرفتن مرخصی برای او دیگر مثل آب خوردن شده بود گاهی با خود می گفتم چرا باعث مزاحمت او شوم و .. و هنوز ادامه نداده فراموشش می کردم مهم این بود که او با من همراه شده بود و با اختیار خودش با من می آمد

مار تی قربان بشه مگر حمام خوایی بوکونی ؟

به خودم می آیم و پی به اشتباه ام می برم از روی حواس پرتی داخل حمام شده بودم خارج می شوم داخل دست شویی شیر آب سرد را باز می کنم و کف دو تا دستهایم که به هم چسبانده ام را زیر شیر آب می گیرم و دو سه بار تند و تند به صورتم می پاشم خواب از سرم می پرد سرم را بالا می گیرم قطرات پاشیده شده آینه را از شکل و شمایل انداخته است تمیزش می کنم تا خودم را بهتر ببینم دور چشمانم حلقه زده و کبودی خاص خودش را دارد احساس می کنم چشمانم داخل گودی رفته اند وقتی بیشتر خیره می شوم تصویرداخل آینه برایم غریبه به نظر می رسد می خندم با دیدن لکه های زرد روی دندان جلویی خنده روی لبهایم می ماسد چشمان را براق می کنم نه واقعا این منم ؟؟دیشب وقتی او به چشمانم زل زده بود پرسید :

توی چشمات کس دیگه ای رو می بینم راستی داریوش چند وقته با خودت خلوت نکردی ؟ برای اینکه بحث را عوض کنم می گویم آخه قحطی جا بود که اینجا رو انتخاب کردی ؟

کوچه باریک و سنگلاخ دربند را که ادامه می دادی به جایی می رسیدی که دیگر بالاتر از آن کس دیگری کاسب نبود و درست آخرین قهوه خانه سنتی را انتخاب کرده بود یک آلاچیق بزرگ ترکمنی که داخل آن با فرش و پشتی ترکمن تزئین شده بود و در گوشه ای از آن سه چهار قلیان قدیمی گذاشته بودند

هوا سرد بود و دندان قروچه های من از سرمای زیاد باعث خنده او شده بود دستانش را به طرف من باز می کند و میگوید : آخی

داریوش جان سردته بیا تو بغلم راستی نگفتی چند وقته با خودت خلوت نکردی ؟

زای نوکونه توالت من حمام دری ؟ صدای مادرم است

نگاهم را از آینه می گیرم و و از دست شویی بیرون می آیم

چند بار ت ر بوگفتم قبل از بیرون امون هویه تی دستان خوشک بوکون

مادرم را در آغوش می گیرم و بی آنکه خم شوم پیشانی اش را می بوسم و می گویم : اخر مار ایمروز مهمان داریم واستی اون ر زنگ بزنم اون نظر وارسم و تا می فهمد که مهمان کیست

می گوید : خودم دانم اون ر چاکونم نخوای اونر زنگ بزنی

سجاده نماز مادرم پهن است صدای مادرم از آشپزخانه می آید

تا شوما شی می نماز بخوانید من سفره نهم

شانه به شانه او ایستاده ام الله اکبر می گوید و قامت می بندد من نیز نیت نماز ظهر را می کنم و آرام قربت الی الله می گویم سجده آخر را با الهی العفو کمی طولانی می کنم وقتی برای تشهد و سلام سر از سجده بر می دارم او همچنان در سجده است متعجب از این همه وسواس همان طور که رو به قبله نشسته ام از خدا گلایه می کنم این حسی است که هر چند وقت یک بار به من دست می دهد و بلافاصله هم از یاد می برم و زیر لب دایم ذکر می گویم

بازم تی نماز بخواندی نیشته ای کفر گی ؟؟ ویریس مرا کمک بوکون

هر کاری که بلدم انجام می دهم تا این اسرار درونم را برملا نکنم ولی این سیده خانم با تمام سادگی اش مکنونات قلبی مرا آشکارا می بیند منتظر می مانم تا نماز او هم تمام شود و تقبل الله را بگویم تا آن موقع با کمک مادرم سفره را کامل می چینم جای ماست و سیر ترشی و سبزی خوردن را روی سفره عوض می کنم و کمی هم از نان داخل سفره بر می دارم قاشق و چنگال را کنار بشقاب خالی می گذارم

خوبه خوبه تو نخوای سفره دست بزنی تو واستی دختر بووست یی

حق داشت کوچک که بودم با خواهرم فرشته تو خانه خاله بازی می کردیم من لباسهای او را می پوشیدم و بعد یک بازی دیگر دنبال هم

می کردیم و من زمین می خوردم چون لباسهای فرشته برای من گشاد بود

مامان سجاده را جمع کردم کجا بذارم ؟؟

می گویم : چه عجب بابا تموم کردی ..نماز جعفر طیار می خوندی ؟؟

با دو تا دستانش بازوهایم را می فشارد و می گوید : نه داشتم نماز ابلیس خناس رو می خوندم و بعد مثل دیشب به چشمانم زل می زند من هم با تعجب غرق در گفته او به چشمان او خیره می شوم یادم می افتد که چطور در طول نماز حواسم پیش او بوده است خدای من او هم دایم به من فکر می کرده است ؟؟؟

مامان نگفتی سجاده را کجا بذارم

از همان روز که پای او به خانه ما باز شد مادرم را چنان مامان صدا می کرد که احساس می کردم نکند مادرم را از من بگیرد این حس

وقتی تشدید می شد که مادرم نیز متقابلا او را پسرم خطاب می کرد

می گویم : وقتی مامان داخل آشپزخانه است صدایی را نمی شنود

سجاده را همان جا می گذارد و کنار سفره می آید مادرم ظرف غذا را می آورد سفره دیگر کامل شده است یک سفره قشنگ گلیکی.... من درست روبروی او کنار سفره می نشینم مادر بین ما دو تا قرار می گیرد مادرم مرا صدا می زند

کویه ایسایی ؟ خوفته یی یا بیداری ؟؟اخر چند بار بگم نهار چی باید چاکونم ؟؟

چشمانم را می مالم سرم سنگینی می کند هنوز خستگی پیاده روی دیشب تو تنم مانده بود سربالایی دربند آن قدر خسته ام نکرده بود که

نگاه مردم .. وای خدای من ..مامان امروز چند شنبه است ؟؟

مادرم اگر جواب هم می دهد نمی شنوم

آیا او می آید ؟؟

قطعه هنرمندان

2007-11-12T05:34:00.000+03:30

زیر سایه سنگین نگاه دیگران کنار قبر مرحوم نوذری نشسته بودم تکه سنگ کوچکی را که در دست داشتم آرام آرام بر روی سنگ نبشته مرحوم می زدم و زیر لب قرآن می خواندم او هم چنین می کرد مردم همچنان روی سنگ نبشته ها راه می رفتند و و به دنبال هنرمند محبوب خود بودند سنگ نبشته متفاوت فردین هوادار بیشتری داشت نگاهم را از جمعیت گرفتم و به او نگاه کردم در خلسه ای توصیف ناشدنی فرو رفته بود.

پرسیدم : من هم بمیرم اینجا دفنم می کنند ؟؟
گفت : اینجا قطعه هنرمندان است ندیدم که لبهایش تکان بخورد
پرسیدم : مگر من نیستم ؟؟
نگاهش سنگین تر از تمام نگاه هایی بود که به من می انداختند
گفت: آدم مشهور و آدم محبوب با آدم هنرمند زمین تا آسمان فرق می کند

بوف کور

2007-10-13T05:43:00.000+03:30

هي...امان از روزگار...خسته شدم، واقعا خسته شدم. احساس ميكنم روز به روز دارم ريز ريز از بين ميرم. احساس ميكنم از همه جا بريدم. كم آوردم، از زندگي كم آوردم. هر روز با اميدي نو شروع ميكنم و سعي ميكنم بهترين روز رو داشته باشم ولي... احتياج به سكوت و اشك دارم. ميدوني، بعضي وقتا آرزو ميكنم كه اي كاش هيچ صدايي رو نميشنيدم اونوقت خودم بودم و سكوت خودم. چقدر خوب ميشد. ما هركداممان آرزوهايي داريم كه بيانشان براي يكديگر شايد مضحك و خنده دار باشد همون بهتر كه گمنام بمونند ولي اين آرزوها سازنده ي نهان زندگيمان هستند و شايد اگر تحقق نيابد ديوارهاي زندگي همچون ديوارهاي پوچ و خالي باشند و با كوچكترين تلنگري فرو ريزند و مجبور بشيم براي قانع كردن خودمان دوباره ديوارهاي پوچتري بسازيم هميشه دوستانم به من ميگن: خوش به حالت. چقدر تو خوشي. خيلي بيخيالي و از اين قبيل حرفا. كاش واقعا اين طور بود. اي كاش باطن و روحم همچون صورتم بشاش بود. وتازه دارم حس ميكنم كه اوني كه گريه ميكنه يه درد داره و اوني كه مي خنده هزارو يك درد.. نوشته از خود بنده

گاهی اوقات که دلم می خواهد از درونم بنویسم و همزمان به طور تصادفی نوشته ای در جایی می بینم که مکنونات قلبی مرا بیان کرده است این نوشته از آن زمره است

مسجد روح الله

2007-10-04T09:02:00.000+03:30

دو كوچه پايينتر از منزل برادرم و درست وسط كوچه مسجد روح الله قرار داشت از ابتدا تا انتهاي كوچه كيپ تا كيپ ماشين پارك كرده بود و به زحمت مي شد كه ماشيني از ابتدا تا انتهاي كوچه تردد نمايد كساني كه تازه مي آمدند مجبور بودند ماشينهايشان را تا سه چهار كوچه بالاتر و يا پايينتر پارك كنند درب بزرگ ورودي مسجد پس از يك كريدور چند متري به شبستان مسجد منتهي مي شد كفش كني در همان كريدور بود بعضي ها كفش هايشان را داخل كيسه پلاستيكي مي گذاشتند و با خود به داخل ميبردند و بضي هم كه زودتر آمده بودند به كفشداري تحويل داده بودند چند تا پسر بچه به اتفاق برادرزاده هايم مشغول مرتب كردن ساير كفشهاي باقيمانده بودند

صداي قاري قرآن از بلندگوي مسجد و بيرون آن شنيده مي شد من به اتفاق او و پدرم و برادرانم كنار درب ورودي مسجد ايستاده بوديم همان جايي كه عرف است خانواده متوفي به ايستد از جايي كه ايستاده بودم راحت ميشد داخل كوچه را ديد ماشين ها يكي يكي و بدون وقفه مي آمدند و درست روبروي درب ورودي مسجد مي ايستادند و پس از پياده شدن سرنشينان دنده عقب بر مي گشتند تك و توك در دست كساني كه پياده مي شدند دسته گلي با روبان مشكي بود مردها اكثرا لباس تيره پوشيده بودند و زن ها اگر چادري نبودند مانتوي تيره بر تن و روسري مشكي بر سر داشتند از همان لحظه پياده شدن سر نشينان مي توانستم به فهمم كه از طرف چه كساني آمده اند و آيا از دوستان من هستند يا دوستان برادرم

چشمانم با مردمي كه از جلويم عبور مي كردند حركت مي كرد و گاهي هم سرم را براي قبول كردن تسليت كساني كه از دور با ايما و اشاره مثلا به من تسليت مي گفتند بالا و پايين مي كردم به ياد شب قبل از فوت برادرم افتادم درست سر همين كوچه داخل ماشين او نشسته بوديم آن موقع اصلا متوجه مسجد داخل كوچه نشده بودم نمي خواستم با او به اينجا بيايم ولي او به اصرار من توجهي نكرد و گفت : خودم مي رسانمت از او خواستم چند تا كوچه پايين تر از منزل برادرم بايستد تا با هم كمي حرف بزنيم تماشاي برادرم با آن وضعيت برايم عذاب آور شده بود پزشكان قطع اميد كرده بودند و ما هم فقط به اميد معجزه بوديم چند نفر از دوستان برادرم به او پيشنهاد داده بودند كه اگر شراب قرمز هفت ساله بخورد فرجي در بيماري اش حاصل مي شود ولي برادرم مي گفت پس نمازم چه مي شود ؟ ماشين سر كوچه كه ايستاد نور تير چراغ برق بالاي سر ماشين داخل ماشين را به دو قسمت تاريك و روشن تقسيم كرده بود خيلي خوشحال بودم كه در نيمه تاريك قرار گرفته ام دلم پر بود و بيماري برادرم را بهانه كردم و تا خواستم حرفي بزنم بغضم تركيد و از همه چيز به او گفتم از حرفها و كنايه هاي مادرم و خواهرانم تا نيش ها و متلك هاي ممد آقا و كنايه هاي حسين داماد بزرگ مان همه را به او گفتم در حالي كه سعي مي كردم اشكهايم را پاك كنم ادامه دادم خوب چكار كنم ؟ و بعد با تاكيد گفتم تو رو دوست دارم و نمي خواهم تو را از دست بدهم و مي ديدم كه او همچنان به من زل زده است و سكوت اختيار كرده است نگاهش تمامي نداشت و همين طور سكوت بامعنايش تقريبا داد زدم : د ... لامصب يه چيزي بگو چرا زل زدي به من و او همان طور كه به من نگاه مي كرد و بدون اينكه پلك بزند گفت : البته لامذهب درست تر است جناب آقاي شبكه يك

در فرصت مناسب تا قاري قرآن سكوت مي كرد ناگهان صداي صلوات مردم بالا مي گرفت و بلافاصله عده اي مسجد را ترك مي كردند و تمام سعي شان هم اين بود كه به صورت دسته دسته و رديفي از جلوي خانواده ما عبور كنند و به ما تسليت بگويند بعضي از آنها هم بيش از اندازه خودشان را به زحمت مي انداختند تا ضمن نزديكي به من موفق به روبوسي با من شوند

انشالله غم آخرتون باشه ..
از صميم قلب بهتون تسليت ميگيم ...
خدا پشت و پناه خانواده اش باشه
ما رو هم در غمتون شريك بدانيد ..
مي دونم داغ برادر سخته
خدا بهتون صبر و تحمل بده

خوب راست مي گفتند داغ برادر سخت است ولي براي من آن لحظه سخت تر يادآوري لحظه اي بود كه براي پا در مياني بين من و او كه سال گذشته با هم قهر بوديم از خدابيامرز برادرم كمك خواستم تا قبل از او تمام اعضاي خانواده ام را واسطه كرده بودم ولي هيچ افاقه اي نكرده بود به عنوان آخرين تير در تركش از خدابيامرز كمك خواستم ولي برادرم گفت : مگر موقع دوست شدن با او مرا واسطه كرده بودي كه اكنون از من انتظار داري به حرفت عمل كنم ؟؟
نگاهم به پاترول افتاد كه تازه جلوي مسجد ايستاده بود چند نفر سعي داشتند دسته گل بسيار بزرگي را كه در عقب ماشين بود را با وسواس زياد به داخل مسجد بياورند آن طرف ماشين هم چند خانم مانتويي ايستاده بودند عزيز را ديدم كه در حال راهنمايي آنها به طرف قسمت زنانه مسجد بود برادرم عزيز خيلي چست و چابك بود و هر كاري را كه به محول مي كردند به سرعت انجام مي داد از دور با تكان دادن دستش چيزي را به من فهماند سقلمه اي به او كه در كنارم ايستاده بود زدم و نگاهش كردم و گفتم الان ميام
همه آنها كه تازه رسيده بودند از همكارانم در شبكه بودند سرتا پا مشكي پوشيده بودند و من همچنان با چشمان اشك آلود به حرفهاي تسلي بخش آنها گوش مي دادم و بعد كه متوجه شدم خانم لاله نيز در سوگ پدرش است بغضم دگر بار تركيد مسلم در حالي كه سعي مي كرد مرا آرام كند دوباره مرا به جاي اولم برگرداند و خودش هم همان جا كنارم ايستاد يكي از فاميل گفت : داريوش جان اين كنار در وايستادن مخصوص فاميل متوفي است به دوستانت بگو برن تو مسجد بنشينن در حالي كه او را نشان مي دادم و طوري كه برادرانم و پدرم هم مي شنيدند گفتم اگر منظورتون اونه بايد بگم ايشون كم از فاميل هم نيست و بعد در كمال تعجب دیدم برادرم كاظم درگوشي با مسلم حرف مي زند و با دست او را به داخل مسجد هدايت مي كند

داخل مسجد مملو از جمعيت بود با صلوات عده اي مي رفتند و در همان حال عده ديگري وارد شبستان مي شدند صورتم از حس افتاده بود در جمعي كه جلوي در ورودي ايستاده بوديم من تنها كسي بودم كه مدام مردم او را مي بوسيدند با خودم فكر مي كردم اگر من برادر خدا بيامرز نبودم آيا باز اين جمعيت مي آمد ؟ آيا اين همه دسته گل هاي رنگارنگ با روبان مشكي به داخل مسجد سرازير مي شد ؟؟ و بعد به ياد مرگ افتادم از خودم مي ترسيدم از مرگ از عدم و از نيستي لحظه اي كافي بود تا با شيطان خلوت كنم آنهم در مسجد و در يادبود برادر مرحومم آري من قبلا از مرگ مي ترسيدم آن روز در بهشت زهرا كه در حال تدفين پيكر برادرم بوديم قطعه 206 هنوز 20 درصدش هم پر نشده بود ولي اكنون تمام قطعه 206 پر كه شده است بماند همه قبور سنگ دلخواه خود را يافته اند و گل كاري و درخت كاري قطعه 206 نمي گذارد تو بفهمي تا دو سال پيش اينجا خالي از ميت بوده است

كسي مرا به سوي خود كشيد اين احساسي بود كه به من دست داد به خود كه آمدم كاظم را ديدم كاظم تنها داماد خدابيامرز بود : داريوش قسمت زنانه كارت دارن و بعد خيلي سريع رفت نگاهي به او كردم احساس مي كردم كه او هم خسته شده است از ابتداي مراسم تاكنون همپاي ما و در كنار ما ايستاده بود قدش از همه ما يك سر و گردن بلندتر بود نگاهي به او كردم و بي آنكه حرفي بزنم فقط سرم را تكان دادم يعني اينكه تنهايت مي گذارم و او همان طور كه سعي مي كرد ديسپلين خاص خودش را در كت و شلوار سورمه اي اش حفظ كند با تاني و بي آنكه دهانش باز شود و يا اينكه سرش را تكان دهد پلك هايش را آرام بست و باز كرد يعني اينكه اشکالی ندارد
در قسمت زنانه من تنها مردي بودم كه همه زنان آنجا دورش را گرفته بودند هستي پرستو و خانم لاله هم بودند آن طرف تر ليلا برادرزاده ام محكم و استوار با چشماني مرطوب ايستاده بود چند نفر ديگر هم از خانم هاي همكار و همسايه هم بودند براي يك لحظه فكر كردم كه با مادر گل مراد همكار سابقم نيز حرف زدم در راه بازگشت به قسمت مردانه چند تا پسر بچه هم مدام به دنبال من مي دويند كنار مسجد شخصي جلويم را گرفت و از من تقاضاي كمك كرد سعي كردم خودم را كنترل كنم كه عزيز برادرم به كمكم آمد
مسجد براي چندمين بار پر و خالي شده بود هيت امناي مسجد تعجب كرده بودند از كثرت دسته گلها و همين طور تعدد جمعيت ..آخر مجلس هم نوبت حاج آقا شد كه از مرگ و زندگي اخروي صحبت كرد از پاداش الهي گفت و تاكيد كرد : به اندازه ذره اي خوبي و ذره اي بدي نسبت به هر كس در آخرت به سزا و جزايش خواهد رسيد

شب احیا

2007-10-03T13:03:00.000+03:30

شب احيا که ميشه هول ميشم .. انگار می خوام کارنامه بگيرم ..آخه ميگن تو اين شبها خدا پرونده اعمال خيلی ها رو می بنده ..گفتم خدا ...راستش ما اگه خدا رو نداشتیم چی ميشد ..؟؟؟ چقدر خوبه که خدا با حوصله تموم ميشينه پای کار ما آدما و تموم کارای خوب و بد ماهارو نگاه ميکنه..و تازه بهمون فرصت ميده که توبه کنيم و دست از گناهامون برداريم ..اصلا همش تقصير اين شيطانه ..چی ميخواد از جان ما آدما ..؟؟؟ ..کارای خدا هيچ کدومشون بی حکمت نيست ..حواسمون رو جمع کنيم که فريب شيطان رو نخوريم ..از اين شبها که بگذريم پرونده تازه مون باز ميشه ..بياييد همه با هم بنده خوب و دوست داشتنی خدا باشيم .
خدا در قرآن می فرمايد :...باز دوباره با چشمان بصيرت نگاه کن ..
راستی چه چيزی را بايستی دوباره نگاه کنيم که تا حالا نکرديم ..؟؟؟

این متن را سه سال پیش نوشته بودم نیاز به ویرایش آن ندیدم

خاک سرد

2007-09-28T16:58:00.000+03:30

خاصیت خاک سرد است مثل رابطه من با تو..
با این تفاوت که بهروز زیر خاک است
ولی من هنوز گرمای او را حس می کنم
دوسال گذشت

نامه ای از دوست

2007-09-15T01:38:00.000+03:30

ماه رمضان برای من فرصتی است تا با خود بیشتر خلوت کنم و امروز که نامه ای از یک دوست دریافت کردم مرا بر آن داشت تا

این باربا کنکاش در خاطرات گذشته و مرور نقاط سایه روشن آن به حقیقت برسم به حقیقتی که در نامه این دوست مستتر می باشد گرچه نمی توانستم تمام نامه را در اینجا بیاورم ولی همین مقدار هم کافی است تا عملکردم در اینجا مورد ارزیابی مثبت قرار گرفته باشد..در این مدت خوانندگان بسیاری داشته ام که مرا به اشتباه گرفته اند گرچه توضیح هم داده ام ولی دگر بار نیز متذکر می شوم من حقیقتی هستم که خود را در پازلی می بینم که در اینجا تکه تکه روایت می شود هر تکه از این پازل ضمن تکمیل خاطرات گذشته زندگی مرا رقم می زند من برای دل خود می نویسم هیچ تاکنون فکر کرده اید یادآوری خاطرات گذشته چقدر می تواند سخت باشد ؟ به ویژه که برای نوشتن دوباره آنها مجددا در همان مکان خود را قرار دهی ؟درد و حسرت و یا نوستالژی مانند درد زایمان است گویی آن

خاطرات را دوباره باید به دنیا آورد

.........

سلام نوشتن سلام نه از روی اختیار بلکه از آن روست که این نامه مدخلی داشته باشد لابد تعجب کرده ای که من نویسنده این نامه

کی هستم ؟ به من حق می دهی که ناشناس بمانم مثل خودت که برای خودت سالهاست مجهول مانده ای و خبر نداری ولی من تو را از همان روز اول شناخته بودم تو از همان روز نخست به من دروغ گفتی دوستت دارم و من به دروغ وانمود کردم که شیفته تو شده ام و حرفهایت را باور دارم ............

خودم می دانستم که تا چه حد آدم قدی هستم و اصلا نگران این نبودم که اطرافیان ات در باره من به تو چه ها خواهند گفت .... تو از زمره آنهایی هستی که که خیال می کنند اگر گفتن دروغ کار آدم را زودتر راه می اندازد چرا نگویند و تو گفتی ولی من می دانستم که تو اسیر شهرت هستی مثل خیلی های دیگر که اسیر شهوت اند و این یکی آن دیگری را پوشش می دهد و شاید در مورد تو کار برعکس بود ....این شهرت باعث شده بود که تو در درونت خزیده باشی و آنچه همه می بینند از جمله من را نبینی حتی وقتی که جلوی آینه می ایستی . مطمئنم که الان با خواندن این این سطور پوزخند می زنی و زیر لب لیچار بار من می کنی ولی مرا که نمی شناسی .ببینم راستش را بگو مرا می شناسی ؟ نه ..نه ..اشتباه نکن من ..... نیستم ....هم نیستم....ببینم مگر تو پیش چند نفر خواسته بودی که که خود خودت باشی درسته این عین عبارت خود خودم خودت را می گویم فردای آن شب یادت می آید که برایم اس ام اس فرستادی :....دیشب خود خود خودم بودم . هنوز هم اس ام اس ات را دارم گاهی اوقات وقتی می خواهم به خودم بقبولانم همه آنچه که گذشت خواب و رویا بوده است اس ام اس هایت کار را خراب می کند

..مزخرف نگو می دانم الان این را می گویی خوب من چه کار می توانستم بکنم مجبور بودم چیزی را بگویم که که حرف من نبود باید به چیزی که خودم اعتقادی نداشتم امیدوارت می کردم تا بلکه روند زندگی ات طبق روال گذشته ادامه پیدا کند جایی خوانده بودم که وقتی می شود خیلی ساده دروغی گفت که باعث شود کسی نگاه دوباره یی به خودش بیاندازد و بتواند خودش را با آن صورت همیشه گی دوست داشته باشد یا لااقل تحمل کند دروغ گفتن چه ایرادی دارد ؟ ......

....................................................................................................................................................

ولی تو چی ...با دروغ شروع کردی

............................................................................................................................................................................

در آستانه ماه رمضان می شود به خیلی چیزها و و کارها فکر کرد بی آنکه شائبه این باشد که در حال اعتراف هستی اصلا چرا اعتراف ؟ اعتراف کلمه شیوا و برازنده ای برای بیان خاطرات گذشته نیست خاطراتی که همواره می تواند راه گشای آدمی باشد تا دگر بار در دام اسیر نشود

.......

........................................... در انتها به جای امضا فقط می توانم بنویسم تف سر بالا

جشنواره کیش

2007-09-01T13:19:00.000+03:30

وقتی گفت: "من نمی دونم کجاست به خدا الان پیش من نیست " می دانستم که دروغ می گوید به هر حال شهرام دوست قدیمی او بود گر چه از دوستی من و او بیش از سه چهار ماه نمی گذشت ولی من نیز اگر جای شهرام بودم حاضر می شدم با کمال میل به خاطر او دروغ بگویم اگر چه می دانستم حتی با گفتن این دروغ پیش او محبوب هم نخواهم شد ...
آخرین بار سه روز پیش که با هم بودیم حرفی از رفتن نزد ولی فردای آن روز وقتی از او خبری نشد و من طبق روال دوستی مان به موبایلش زنگ زدم فایده ای نداشت خاموش بود و یا در دسترس نبود کلافه شده بودم پس از پرسه و جو متوجه شدم برای جشنواره تابستانی که از شبکه سه نیز پخش میشد عازم کیش شده است پس از جستجوی فراوان شماره موبایل شهرام را پیدا کردم که او هم با دروغ مرا دست به سر کرد .
سه روز بی اطلاعی من از او داشت مرا از پا می انداخت که خبر دار شدم امیر افشار مجری قدیمی شبکه اول نیز در همان برنامه حضور دارد فورا شماره موبایلش را گرفتم می توانستم آن لحظه قیافه او را تصور کنم که از تعجب چشمانش از حدقه بیرون زده است ولی افشار با خونسردی تمام تعجب خود را فرو خورد و پرسید : سلام داریوش تو کجا و این جا کجا ? گفتم یه احوالی ازت بپرسم راستی ... و بعد سراغ او را ازش گرفتم و خواهش کردم که گوشی را به او بدهد و شنیدم که او در حالی که گوشی را به او می داد گفت :.. آقای خوش شانس بیا ببین کی باهات کار داره ..لحظه ای بعد صدای او را شنیدم که آمرانه می گفت : بله بفرمایید از شدت خوشحالی و از اینکه پس از سه روز بالاخره موفق شدم که او را پیدا کنم به لکنت افتادم ...سلام..... نمی دونی..... چقدر ذوق زده ام.... که صداتو دارم می شنوم .......بابا بی خیال .....خوش مرام اینه رفاقتت ؟ و همینطور داشتم واسه خودم حرف می زدم که گفت : ببین انگار آب سردی روی عطش اشتیاقی که برای دیدنش داشتم ریخته باشد و تو گویی اصلا حرفهای مرا نشنیده است با همان لحن گفت : چرا مزاحم آقای افشار شدی به گوشی خودم زنگ بزن
تا فرصت پیدا کنم که برایش توضیح بدهم صدای بوق شنیدم او موبایل را خاموش کرده بود

غبار در باد

2007-08-21T10:06:00.000+03:30

گل شقایق خواب است، خسته از معصوميّتش، و اينگونه زمان را می گذراند: امن و امان در راحتی ای مبهم خود را به آغوش خواب می سپارد، شاد و آسوده، ناآگاه از خطری که در کمينش است. خاطرات تکراری از اعماق سر بر می آورند، از خوابی مخفی و فراموش شده. در خواب کمی خود را مخفی می کنند، تا برايت جای تنفّس باقی بگذارند، ولی به محض بيدار شدنت در تنهايی، باز می گردند تا به دور گردنت بپيچند و خفه ات کنند و در درونت تکّه تکّه شوند. ولی هنوز جايی برای مخفی شدن باقی مانده - درمانی موقّتی برای دردی هميشگی: هنوز هم می توانی وانمود کنی که شادی. تمام اين سالهای پر از دروغهای رقّت انگيز، وعده های توخالی، و رؤياهای در نطفه خفه شده مثل غبار در باد پراکنده خواهند شد. ولی هنوز چشمت به دنبال بيرون آمدن خورشيد از اين کسوف است... بدان که فردا هرگز نخواهد آمد، تمام زمان تا به حال فقط يک روز بوده است: «امروز». ديگر برای جبران گذشته خيلی دير است، ...

گریز از مرکز

2007-08-03T12:52:00.000+03:30

جاذبۀ عشق برای عاشق مانند جاذبۀ خورشيد برای زمين است؛
عاشق را وا می دارد که پيوسته به گردِ معشوق بچرخد، ولی هيچگاه به او نرسد.

ذهن کور

2007-08-03T12:44:00.000+03:30

کاش اين زمزمه‌ای که مدام درون ذهنم می‌پيچد، لحظه‌ای آرامم بگذارد؛
هر بار که انديشه‌ام به سويت کشيده می‌شود، باز اين زمزمه در سرم می‌پيچد:
«تنها به دنيا آمده‌ای،
تنها زندگی می‌کنی،
و تنها خواهی مُرد...»

نوستالژی تولد

2007-07-22T20:01:00.000+03:30

یک سال دیگر می گذرد و تو می مانی یک را با 33 جمع کنی و یا با 34 , اصلا فرقی نمی کند مهم درک آن احساس است که از درون تو را آشوب زده می کند تا به یاد آری که در حال گذر هستی , گذر, همیشه این کلمه با یادآوری گذشته جلوی چشمانم نقش می بندد... می گویند گذشته فراموش می شود ولی واقعا آیا این اتفاق می افتد ؟ به یاد آوردن اینکه از چه چیز هایی گذر کرده ام و چه حسرت هایی که پس از آن کشیده ام اگر زنده بودن گذشته نیست پس فراموشی آن هم را نمی تواند رقم بزند.....

دیگر از آن ساختمان قدیمی و رنگ و رفته کهنه خبری نیست تمام دیوارها و نمای رو به خیابان آن را سنگ مرمر کرده اند تابلوهای بزرگ بر سر در ورودی بیمارستان خود نمایی می کند اسامی پزشکان که با فلورسنت روشن شده اند در ابتدای درب ورودی فخرفروشی می کنند گویی اعتبار هر بیمارستان به اسامی این پزشکان است حالا دیگر کلمه بهارلو بعد از کلمه بیمارستان بسیار معروفتر از میدان راه آهن است .روزهایی را به یاد می آورم که مادرم از محله قدیمی محل سکونت مان حرف می زد انتهای یک کوچه تنگ و باریک و دقیقا روبروی 20 متری جوادیه همسایه هایی که علیرغم وجود دیوارهای ضخیم کاهگلی بین حیاط خانه هایشان قلبهایشان مانعی نداشت همه از جیک و پیک زندگی همدیگر خبر داشتند د و از سرگرمی های روزمره شان نشستن سر کوچه به هنگام غروب بود و هر کسی که موفق شده بود به سینما برود سر کوچه میدان می گرفت و با آب و تاب فراوان داستان فیلم را تعریف می کرد آن سالها که مسعود کیمیایی تازه اسم در کرده بود تنها فیلم تکراری همه اهالی کوچه قیصر با بازی بهروز وثوقی بود گر چه سه چهار سال از ساخت فیلم می گذشت ولی تب قیصری همه جای تهران را نه بلکه ایران را فرا گرفته بود .آن روزمادر قصه تکراری سر کوچه را نشنید او 800 700 متر دورتر از منزل در زایشگاه بهارلو بستری بود...

روزی که او پس از چند ماه بالاخره کمی اعتمادش به من جلب شد و خودش از روی تمایل برای یک دوستی پایدار به من دست یا علی داد به یاد روز تولدم افتادم روزی که مادرم در بیمارستان بهارلو مرا به دنیا آورد طبیعتا جیغ و داد می کردم و آرام و قرار نداشتم چرا که به یک دنیای تازه وارد شده بودم که هیچ شناختی از آن نداشتم دقیقا همان حس و حال را هم در روز دوستی با او داشتم انگار نوزادی بودم که او جای پدر و مادر نداشته ام را گرفته بود تا آن لحظه من حرفهایی به او زده بودم که تاکنون

کسی نمی دانست حتی مادری که مرا به دنیا آورده بود....
اکنون در گذر از زمان به عکسی که او گرفته نگاه می کنم به کیکی ساده ای که او آورده بوده خوب دقت می کنم به انگشتری که برایم هدیه آورده بود و به چشمهایم در عکس خیره می شوم در تلالوی آن دوستی بی آلایش موج می زند .. ..چه کسی بود که می گفت گذر زمان مانند اسید حلال خاطرات است ؟؟

خانه عنکبوت

2007-07-20T21:15:00.000+03:30

با تو حرف می زنم، ولی می دانم طنين سکوتم را چقدر دوست می داری. می دانم که نگاهت چشمانم را در جستجوی ابديّت ورانداز می

کند. دست سردم امروز از هميشه سردتر است و دلتنگ دستان توست. ديگر اشکم را نيز اميد جاری شدن نمانده. يادت هست قرار بود با هم از پلی که دو سوی جهان را به هم وصل می کند بگذريم؟ همان پلی که رنگين کمانش می گويند.
من خود را به دلت نزديک کردم تا درونش را ببينم؛ ولی افسوس که شيشۀ دلت از بازدمم بخار می گيرد. و می دانم که چاره اش از دور ديدن يا نفس نکشيدن است، ولی چه کنم که هر دو از توانم خارجند

کوچه علی چپ

2007-07-11T01:06:00.000+03:30

تلفن را قطع کرد ساعت یک بعد از نیمه شب بود قرص خواب که هرشب قبل از خواب می خوردم تازه داشت اثر می کرد نمیدانم خودم را چطوری به آنجا رساندم حالا مانده بود که بعدا به بهزاد هم توضیح بدهم بهزاد داخل ماشین کنار خیابان منتظرم ایستاد و من به راه افتادم نفسم به شماره افتاده بود سربالایی تندی داشت همیشه روز هم که این مسیر را بالا می آمدم همین طور بود در اواسط راه او را دیدم که در حال پایین آمدن بود شیب تند باعث شده بود قدمهایش جلوتر از خودش حرکت کند دست دادم و او را در آغوش گرفتم پریشان بود گویا اتفاقی افتاده بود و می خواست مطمئن شود که آیا من مثل همیشه در کنار او هستم یا نه ؟ خیالش را راحت کردم دوباره این بار او مرا در آغوش خود فشرد و در همان حال گفت : نمیدونم چرا نمی تونم بهت اطمینان داشته باشم ...

آفتاب در حال غروب بود برنامه که تمام شد به همراه مسلم پشت به آفتاب پیاده راه افتادیم سراشیبی تندی بود همیشه این مسیر را با ماشین طی می کردم امروز بعد از مدتها نمی دانم چطوری شد که هوس پیاده روی به سرم زد شیب تند باعث شده بود که احساس کنم پاهایم شل شده و جلوتر از خودم حرکت می کند و تو گویی در اختیار خودم نیست در اواسط راه او را دیدم آفتاب در حال غروب داشت آخرین زورش را می زد به او می تابید و من او را روشنتر از همیشه میدیدم او آرام آرام و با تانی قدم بر می داشت شیب تند برای او جهت عکس داشت مسلم هم که متوجه او شده بود به ناگهان نظر مرا در باره گلها و درختان سمت راست پرسید در همان حال که از همه چیز حرف می زد نگاه مرا هم به سمت راست هدایت کرد ..
همه چیز به اراده خودمان بستگی دارد گاهی می توان انعکاس تصویری را در تکه آب پخش شده بر روی موزاییک را هم دید اگر بخواهیم حتی می توانیم آفتاب را نبینیم نه اینکه انکارش کرده باشیم

طمعه

2007-06-25T19:37:00.000+03:30

چند هفته ای از شروع کار من می گذشت اصلا در تصورمان هم نمی گنجید که با این همه استقبال روبرو شویم دیگر همه جا مرا می شناختند و با انگشت مرا به یک دیگر نشان می دادند و من خوشحال از این که کارم گرفته بود و بیشتر از همه اینکه با او هم آشنا شده بودم و این دوستی من با او به موازات هم پیش می رفت و من مرتب خبر او را می گرفتم و مدام با او قرار می گذاشتم و یا به محل کارش می رفتم و یا در فرصتهای دیگر و فواصل معین با تلفن احوال او را می پرسیدم و چون او از این همه نگرانی من نسبت به خودش خوشش نمی آمد به ناچار به هنگام ارتباط تلفنی با محل کار او خودم را با فامیلی الهی به همکارانش معرفی می کردم از اینکه می دیم همه از شهرت من استقبال می کنند و برای دیدن من سر و دست می شکنند ولی او با سردی تمام دایم به من می گفت دوستی من فقط با داریوش است همین و بس و من حیران از حل این معما ..!!

بالاخره آن روز فرصتی دست داد تا با هم باشیم کمی پیاده روی کردیم و من حرفهای مقدماتی را که در نظر داشتم مطرح کردم به پارک ملت رسیدیم درست از روبروی برج سایه وارد پارک شدیم و از کنار نرده های آهنی بیمارستان رجایی راه مان را ادامه دادیم کمی سربالایی که با سنگ های بزرگ تراش داده مفرش کرده بودند را پشت سر گذاشتیم و وارد محوطه چمن شدیم کنار یک درخت نشستیم بید مجنون مثل یک چتر بزرگ خودش را باز کرده بود حالا دیگر روبروی هم نشسته بودیم و من برای اولین خلاصه ای از گذشته خودم را برایش تعریف کردم و از هم چیز گفتم مادر پدر خواهر و برادر و تمام چیزهایی را که فکر می کردم برایش جذاب باشد و چون سعی می کردم در این خلاصه زندگی احساس او را هم نشانه بروم کمی بیشتر از زندگی خانوادگی ام را هم برایش بازگو کردم طوری که در پایان او با تمام اعضای خانواده ام آشنایی نسبتا نزدیکی پیدا کرده بود در لابلای این حرف زدنها از حرکات دست و نحوه نگاهش می فهمیدم که بعضی از اغراق هایی که انجام می دادم برایش غیر قابل قبول است خورشید رفته رفته در حال غروب بود و من همچنان حرف می زدم گاهی اوقات برای اینکه توجه اش را بیشتر جلب کنم دستش را می گرفتم و تکانی می دادم که او همانطور که سرش پایین بود و در حال کچل کردن چمن زیر پایش بود کارش را به شدت ادامه می داد هوا گرگ و میش شده بود حالا دیگر چشمان یکدیگر را هم نمی توانستیم به وضوح ببینیم و من در پاره ای از بیان خاطرات گذشته بغضم ترکید و گونه ام خیس شد دیگر نمی توانستم در برابر این بی احساسی او دوام بیاورم تقریبا داد زدم : آخه بابا.. یه ری اکشنی.. چیزی .. نمی خواهی حرفی بزنی ؟؟و او از کنار دستش کپه ای از چمن های کنده شده را دو دستی جمع کرد و در هوا پاشید و گفت : راستی نگفتی اسم این فیلم هندی که تعریف کردی چی بود ؟؟داستانش برایم آشنا بود فکر کنم آمیتا چاخان و سارا دیوی توش بازی می کردن آره ؟؟؟ آها خودم یادم اومد اسمش طمعه بود....

در انتظار آن زمان

2007-06-25T18:54:00.000+03:30

تنها در گذر روزها و سالهاست که عمق افکار و احساساتمان برای خودمان معلوم می‌شود. زمانی می‌رسد که توالی سالها و آنچه «سال نو» خوانده می‌شود برايمان فاقد هر گونه معنی و مفهوم می‌شود؛ و تنها يادآور گذشتِ سالی ديگر بر يک غم می‌گردد. زمانی می‌رسد که روز و شب را به ياد گذشته و فرصتهای از دست رفته می‌گذرانيم. زمانی می‌رسد که تنها هم‌صحبتی که داريم، يادِ ازدست‌رفته‌هاست. زمانی می‌رسد که تنهاييم. و اين تنهايی تنها پرسشی است که پاسخی برايش نيست؛ از درون، روح را ذرّه ذرّه می‌تراشد، هر چند از بيرون غير از اين به نظر رسد.

مخمصه

2007-06-25T18:33:00.000+03:30

از همکاران نزدیکم بود آن طور که از اوضاع و احوالش برایم تعریف کرده بود مرا مجاب ساخته بود تا با او همراه شوم و من نیز برای رضای خدا کاری که از دستم بر می آمد انجام دادم دیروز از بانکی که ضمانت این همکارم را تقبل کرده بودم با من تماس گرفتند و تازه فهمیدم که شش هفت ماه است که همکارم اقساط بانکی اش را نپرداخته است..

آن روز قرار بود چند ساعتی با دوستم باشم گویا او با من کار مهمی داشت سر قرار که حاضر شدم متوجه شدم باید از آشنایی خودم با آقای اسدالهی ریس بانک تجارت استفاده کنم تا برای برای دوستم حساب بانکی افتتاح نماید چون دوستم برای معامله ای که برایم روشن نبود نیاز به دسته چک بانکی داشت در بد مخمصه ای افتاده بودم ولی ای کاش سادگی نمی کردم و موضوع ضمانت بانکی همکار بدقولم را برایش تعریف نمی کردم ...

دنیای متفاوت

2007-06-25T18:20:00.000+03:30

از ديد يک بچه کوچک، انسانها همه بزرگ و اسرارآميزند، برای اينکه هميشه اونها رو از پايين می بينه.
وقتی که خودش بزرگتر ميشه، کم کم ميفهمه که همه هم اندازه خودش هستند - نه کوچکتر نه بزرگتر - ولی هنوز هم اسرارآميزند.
اگر روزی برسد که آنقدر بزرگ شود و بالا برود که همه رو از بالا ببيند، آنوقت ميفهمد که همه انسانها، غمهاشون، شاديهاشون، و اختلافاتشون همه چقدر کوچکند.

اگر همه اينقدر رشد می کردند، دنيای ما يک جور ديگه بود، خيلی متفاوت، خيلی بهتر...

پچ و پچ

2007-06-01T11:50:00.000+03:30

از داخل ماشین همان طور که با موبایل حرف می زدم دایم به همه طرف هم نگاه می کردم خطاب به او که صدایش از گوشی موبایل به سختی شنیده میشد گفتم پس تو کجایی ؟؟؟تاگفتم آنی او را دیدم سریع درهمان حال با دست به نرگس که پشت فرمان بود اشاره کردم و او را نشانش دادم و گفتم بابا یه 206 آلبالویی نمی بینی تا بخواهم حرف دیگری بزنم ماشین جلوی پایش ایستاد سریع از ماشین پیاده شدم و به او تعارف کردم که صندلی جلو بنشیند ولی او با تواضع همیشگی اش در صندلی عقب ماشین نشست همان ابتدا متوجه شدم که نگاهش به نرگس از سر تعجب بوده است خیلی زود آن دو را به هم معرفی کردم ..نرگس دختر خاله ام و ...و در حالی که روی صندلی جابجا می شدم به طرف عقب برگشتم نگاهی به او و سپس نرگس انداختم و در همان حال دستم را بآرامی و احترام هر چه تمام تر به سوی او دراز می کردم گفتم
.. ایشون هم بهترین دوست منه که حاضرم جونم رو برایش فدا کنم درست در همین لحظه نرگس نیش ترمزی زد که من چون بی هوا روی صندلی وایستاده بودم صاف رفتم تو شیشه جلوی ماشین و تا خودم را جابجا و مرتب کنم او را دیدم که می خندید سعی کردم به رویم نیاورم خطاب به نرگس گفتم آخه این چه وقت ترمز زدن بود ؟؟ نرگس همان طوری که فرمان را در دست داشت نگاهی از داخل آینه به او کرد و گفت خوب نطق آتشین جنابعالی نیاز به تایید داشت که من هم این کار رو انجام دادم هنوز حرف نرگس تمام نشده بود که او در حال نیشخند دستش را روی شانه ام فشار داد و دهانش را به گوشم چسباند و پچ و پچ کرد : داریوش مثل اینکه من زیادی هم در باره تو اشتباه نکرده بودم

اتهام

2007-05-20T09:35:00.000+03:30

من زودتر رسیدم برای اطمینان سرم را بالا بردم و تابلوی سر در را خواندم مجموعه فرهنگی شقایق مطمئن شدم و همان جا منتظر ایستادم به دنبال راهی بودم که زودتر خودم را نزد او محبوب کنم راههای زیادی را آزمایش کردم ولی جواب نداد و در همان حال او هنوز مرا باور نکرده بود این را می شد از نگاهش فهمید . همان طور که نگاهم در میان جمعیت توی پیاده رو بود , دستی به شانه ام خورد و مرا به اسم صدا زد داریوش جان ..به طرف صدا برگشتم او در فاصله چند متری از من ایستاده بود به سویش رفتم و در حالی که لبخند بر لب داشتم و دستم را به طرف او درازمی کردم گفتم : احساس کردم منو صدا زدی ..!! با همان سردی همیشگی خنده تلخی تحویلم داد و گفت : من بر عکس تو با عقلم می شنوم و با احساس زیاد میانه ای ندارم و خوب می دانستم که با کلمات بازی می کند و برای اینکه غائله را ختم کنم گفتم : دست چپتو بده به من و چشمانتو ببندد گویی خنده های تلخش پایانی نداشت یک لحظه همان خنده را هم از لبش دور کرد و گفت : با همه این قدر زود پسرخاله می شوی ؟! بفرما و بعد دستش را با بی میلی هر چه تمام به سوی من دراز کرد در آن لحظه از درون در حال خروشیدن بودم و از اینکه می دیدم در حال کنترل خودم هستم متعجب بودم ساعت مچی طلایی رنگی که بستهای نقره ای داشت را به دستتش بستم و گفتم : حالا چشماتو باز کن ..نگاهی کوتاه به ساعت و سپس نگاهی نافذ و عمیق به من کرد و گفت : طوق را به گردن می اندازند پس این طوق نیست ..اتهام من چیست ؟ که روز روشن به من دست بند می زنی ؟؟ آهان خودم فهمیدم چه اتهامی بزرگتر از دوستی با تو... ..!!!

آرزوی محال

2007-05-20T08:25:00.000+03:30

از آن هنگام که رفته ای
در نبودت فضايی خالی به جا مانده
از آن هنگام که رفته ای
دتيا ديگر مثل قبل نيست

به جاهايی که با هم بوده ايم، باز می گردم
و انگار هنوز اينجا حضور داری
تمام آن لحظه ها دوباره در من زنده می شوند
کاش اينجا بودی

از آن هنگام که رفته ای
اينجا، قلبی تنهاست
از آن هنگام که رفته ای
هيچ چيز مثل قبل نيست

همۀ گوشه و کنار اينجا پر از خاطره است
همه به وضوح دوباره جلوی چشمم جان می گيرند
همۀ آن روزها را به ياد می آورم
کاش اينجا بودی

از آن هنگام که رفته ای
اينجا، قلبی خون می گريد
از آن هنگام که رفته ای
ديگر آن من ِ سابق نيستم

جای پاهايت را در برف دنبال می کنم
افسوس که ردّ پايت کم کم محو می شود
قدر هر چيز را بعد از گم کردنش می فهميم
ای کاش اينجا بودی

ترجمه آزاد از "Lonely Nights"، گروه Scorpions

غبار

2007-05-19T16:40:00.000+03:30

ورق ورق می‌زنم هر روز،
آنچه را که باقی مانده از دفتر عمر،
نفسم می‌گيرد از غباری که از اين دفتر کهنه برمی‌خيزد،
غباری پاک‌نشدنی، به وسعت وجودم.
دستم سردتر می‌شود و سردتر،
همچنانکه خون از گردش در رگهايم خسته‌تر می‌شود و خسته‌تر؛
و هنوز می‌نشينم بر لب راهی که می‌پندارم،
گذر خواهد کرد روزگار از آن، روزی به سود من،
ترسان از آن که اين غبار،
پاک کند نام تو را از دلم،
چرا که اين غباريست که پاک نمی‌شود، دوست من!

نیروی ناشناخته

2007-05-11T03:23:00.000+03:30

هر کاری از دستم بر می آمد انجام دادم ولی افاقه نکرد با خود فکر می کردم چرا من این قدر سمج شده ام که حتما این اتفاق بیفتد شاید از اینکه می دیدم پس از مدتها کسی را یافته ام که راحت بتوانم از مسایل و مشکلات خانوادگی ام پیش او درددل کنم و احساس خوشایندی داشته باشم ولی او با بی راهه رفتن های گاه و بیگاهش مرا از خود می راند و بارها پیش می آمد که احساس می کردم من نزد او یک غریبه ام ولی او در نزد هیچگاه موقعیت ممتازش را از دست نداد از دلم نمی آمد که در همان اول راه فراموشش کنم و همه چیز مثل روز اول شود که گویی او را ندیده ام ولی نمیشد یعنی اینکه نیرویی مرموز مانع از این کار می شد شاید ...نمی دانم هر چه بود نمی گذاشت که دست از او بردارم و همواره مرا وادار می ساخت که به دنبال راههایی برای جلب توجه او باشم ..

آن روز به چند فروشگاه سر زدم تا اینکه برگه مورد نظرم را پیدا کنم ابتدا با توجه به هنر ذاتی خودم در نقاشی علاقه مند بودم که برگه کاغذ سفیدی را خودم تزیین کنم ولی همان عدم اعتماد به نفس معروف مانع از این کار شد تا اینکه این برگه را پیدا کردم شعری را که خیلی دوستش داشتم و تمام قصد و نیت مرا می رساند انتخاب کردم و با دست خط خودم نوشتم و امضای خودم را هم پای ورقه گذاشتم و آن را در پاکت مناسبی قرار دادم .

او را در محل کارش دیدم پس از احوالپرسی باز هم وقتی به آنجا رسیدیم که بیرون از محل کار همدیگر را ببینیم مثل همیشه ترش کرد و گفت من وقت ندارم شرمنده ..آن روز نگران بودم و شاید هنوز هم حرف زدن مقابل او برایم کمی دشوار بود در حالی که پاکت را از کیفم بیرون می آوردم گفتم قابل شما رو نداره برگ سبزی است تحفه .....در همان حال که با دستش از روی کیف دست مرا که داخل کیف بود می فشرد گفت خواهش می کنم نیازی به این کار نمی بینم من باید بروم امروز کارم زیاد است و رفت ...از شدت ناراحتی به حد انفجار رسیده بودم ولی باز همان نیروی مرموز مرا از انجام هر گونه عکس العملی باز می داشت چاره ای نداشتم پاکت را تحویل نگهبان جلوی ساختمان دادم که به او برساند.

چهار سال از آن روز می گذرد ....

رویش عبث

2007-04-21T08:54:00.000+03:30

نگاهم همیشه به او بود مثل وقتی که آدم به یک جوانه نگاه می کند و برای آینده اش نقشه می کشد او برای من حکم همان جوانه را داشت چرا که حالا پس از مدتها من نیز یک همدم و مونس خوب برای خود داشتم احساس می کردم افرادی دور و برم را گرفته اند که چشم دیدن دوستی من با او را ندارند گرچه بعضی از این افراد از نزدیکان من بودند ولی من برای شان وقعی نمی گذاشتم چرا که اکنون دیگر کلی اسرار و رازهای من در دل او نهفته بود و من نهالی در دل او کاشته بودم که جوانه زده بود با خود فکر می کردم اگر او را از دست بدهم چه اتفاقی خواهد افتاد ؟؟
اکنون ماههاست که منتظر آن اتفاق هستم ولی گویی انتظاری بیهوده ایست ...

سنگ بزرگ

2007-04-21T08:11:00.000+03:30

دیگر حوصله ام سر آمده بود بس که زنگ زده بود و پیغام گذاشته بود که : از دفتر ناجی هنر مزاحمتون میشوم شما انتخاب اول آقای قوی تن برای بازی در فیلم جدیدشون هستید آدرس بدهید که فیلمنامه را خدمتتان ارسال کنیم بالاخره گوشی را برداشتم و شماره ای را که در پیغامش گذاشته بود گرفتم و آدرس دادم
وقتی فیلمنامه را خواندم از مشابهت بعضی از خصوصیات نقش اول آن با خودم متعجب شدم کلافه و درمانده بودم تصمیم گیری برایم سخت شده بود به یادم دوستم افتادم .دوستم پس از خواندن فیلمنامه در حالی که برگ های آن بازی می کرد با خنده گفت : مثل اینکه فقط من نیستم که دلخوش نوشتن یک سناریو از زندگی تو هستم از ما بهترون زود جنبیدند با تبسم پرسیدم : پس تو بی خیال نوشتن سناریوی خودت شدی ؟ خوب خدا رو شکر .. گفت: خودت میدونی که سناریویی که من می نویسم زمین تا آسمون با اینا فرق داره و تازه کلی هم قیمت داره .! و این کلمه قیمت را کشیده گفت
تو یکی از کوچه های پشتی میدان انقلاب وارد دفتر ناجی هنر شدیم دوستم را به عنوان مشاور سینمای ام به آقای قوی تن معرفی و تاکید کردم هرچه ایشان بفرمایند برای من لازم الاجراست
نیم ساعتی که من با آقای قوی تن مشغول گفتگو بودیم دوستم هم در اتاق کناری با ( گویا ) مدیر تولید فیلم در حال مذاکره بود که ناگهان مدیر تولید سر زده داخل اتاق شد و در گوش آقای قوی تن پچ پچی کرد که رنگ و روی قوی تن عوض شد و در حالی که سعی می کرد بر اوضاع مسلط باشد خطاب به من گفت : به شخصه خیلی دوست داشتم در خدمت شما باشیم ولی گویا این دوستمون ..وبا نگاه به دوستم اشاره کرد .. همچین تمایلی برای این کار فرهنگی ندارند بنا براین همه چیز منتفی است .
در راه برگشت خوشحال از حل مسئله از دوستم پرسیدم : بابا چی گفتی که اونا مثل برق گرفته ها با ما خداحافظی کردن؟؟ دوستم با خنده گفت : وقتی حرف دستمزد به میان آمد و از من رقم پیشنهادی را پرسید من تا رقم 50 میلیون تومان را گفتم یارو جوش آورد که .. آقای محترم شما چه مشاور سینمایی هستید که نمی دونید تو این مملکت به هدیه تهرانی که سوپر استار تموم ستاره هاست برای بازی تو یه فیلم فقط 10 الی 15 میلیون تومان می دهند نه بیشتر ..اون وقت شما برای ایشان تقاضای 50 میلیون می کنید ..؟؟؟
از دوستم پرسیدم حالا چرا 50 میلیون ..او گفت : خوب سنگ یزرگ علامت نزدنه مگه تو نبودی که می گفتی به هیج وجه دوست نداری تو سینما بازی کنی ؟؟

الان که یاد آخرین دیدارمون می افتم تازه می فهم که سنگ بزرگ علامت نزدنه یعنی چه.....

جوف شیش

2007-04-12T11:46:00.000+03:30

امروز پس از غبار روبی مزار برادرم در بهشت زهرا به همراه دوستم به آسایشگاه کهریزک رفتیم خودم قبل از این چند بار رفته بودم و حتی یک بار برای ضبط برنامه مدت زیادی را در انجا سپری کرده بودم و اکثر ساکنین آنجا را می شناختم به محض ورود در محوطه جلوی آسایشگاه آقا کمال را به دوستم نشان دادم او حدود 70 75 سال سن داشت و تا قبل از بازنشستگی یکی از خلبان های ماهر بوده که آخرین پروازش در اوایل انقلاب با بوئینگ ختم می شود او هیچکس را ندارد زنش فوت کرده و دختر و پسرش هم در خارج از کشور هستند به زبان انگلیسی و فرانسه کاملا مسلط است.

دوستم را به او معرفی می کنم و در کنارش روی نیمکت و در میان سبزه ها مینشینیم از خاطراتش می گوید و گاه گاهی هم از کلمات فرانسه و انگلیسی استفاده می کند و سعی می کند با مرتب کردن کاپشن خلبانی که به تن دارد در لابلای حرفهایش ما را متوجه کاپشنش کند به تنهایی هایش اشاره می کند و در آخر حرفهایش از تنهایی هایش گله و شکایت می کند

دوستم چنان محو صحبتهای او شده که اصلا تکان نمی خورد فضای سنگینی حاکم شده بود برای شکستن آن فضا می پرسم دوستی همراهی کسی را نداری ؟؟؟حلقه اشک را به وضوح در چشمانش می بینم آهی می کشد و دستش را روی چشمانش سایه بان می سازد و در حالی که به آن دور دورها نگاه میکند می پرسد دوست .. و بعد در حالی که دهانش را می بندد هوایی را از بینی اش بیرون می دهد و با چشمان براق به من خیره نگاه می شود گویی به او دشنام داده ام این را نگاهش به من می گوید از جایش بلند می شود و در حالی که از ما فاصله می گیرد می گوید : گول نخور جز حسرت چیزی برایت نخواهد ماند مگر شانس داشته باشی و جفت شیش بیاری ... همه چیز و همه کس من فقط پرستار منه .. و بعد از ما دور می شود .....
هنوز برق چشمانش در ذهنم مانده است من چشم آدمها را خیلی زیاد دوست دارم همه ناگفته هایشان را می شود از چشمان آنها فهمید به دوستم که نگاه کردم همچنان نشسته بود تو گویی خشکش زده باشد..
اکنون که پیشگویی آقاکمال صورت واقعیت به خود گرفته است باز هم به حال آقاکمال غبطه می خورم گرچه او همه کسانش را از دست داده بود لااقل پرستاری برای خود داشت و من در حالی که همه را داشتم ولی در حسرت دوستی ماندم که در تمام دوران دوستی اش با من پرستارم نیز بود...

دلخوش

2007-04-12T11:13:00.000+03:30

عشق ماشین و سرعت بود برای همین در چند تا سریال هم که بازی کرده بود نقش راننده را به او داده بودند اهل خانواده بود و اصلا به به نظر نمی رسید که با آن چهره شاداب و جوان همسر و دو تا دختر بزرگ داشته باشد آن روزها گرم از معروفیت سریال خط قرمز قاسم جعفری بود که از شبکه سه پخش می شد .

زنگ زدم و گفتم : سیامک فردا با ما به قزوین می آیی ؟؟ با سرزندگی تمام خندید و گفت : جا قحطی بود ..؟؟؟ و وقتی توضیح دادم مطمئن شد که شوخی نمی کنم قبول کرد
فردا من و سیامک به دنبال او رفتیم چون قرار بود او هم با ما بیاید خوشبختانه در بین دوستانم او با سیامک مشکلی نداشت و از او بسیار تعریف می کرد و تنها عیبی را هم که از او می گرفت معتقد بودم اکثر مردان برایشان دیگر مفهومی ندارد .
پس از اجرای برنامه دریکی از دانشگاههای قزوین به هنگام برگشت هوا به شدت سرد شده بود سیامک برای آوردن ماشین به پارکینگ رفت او در کنار من در حالی که از سرما به خودش می لرزید گفت : اگر الان خودمون ماشین داشتیم ...حرفش را قطع کردم و درحالی که شانه هایش را می گرفتم گفتم غصه نخور دیگه از فردا سرما نمی خوری ..

و من نمیدانستم که این جمله چه تعهدات و عواقبی برایم به دنبال خواهد داشت

دریاچه

2007-04-07T09:54:00.000+03:30

باز هم چيزی هست که دوستش نداشته باشی ؟؟ باز هم چيزی هست که مطابق ميلت نباشد؟؟ حالا همه چيز آنطور که می خواستی شده؟ ..نشده ؟؟.. حالا که بر تمام مشکلاتت پيروز شدی؟ ..نشده ای ؟؟.. هنوز هم ناراحتی؟ حالا که دست در دست کسی که دوستش داری بر قلّه زندگی ايستاده ای و به دشتهای سرسبز اطرافت و درياچه زيبای روبرويت نگاه می کنی ؟؟؟ نه! من هنوز هم می توانم چشمانت را بخوانم... از چشمانت معلوم است هنوز هم ناراضی هستی... می خواهی درياچه روبرويت پر آبتر باشد - درياچه ای که از اشک ديگران سيراب شده.

تکلیف آخر

2007-04-06T18:17:00.000+03:30

سرندی پی تی

2007-03-26T22:24:00.000+03:30

من و دوستم مهمان مدیر هتل بودیم آقای اقدامی قول داده بود که استخر را قرق خواهد کرد من که خیلی وقت بود دلم غنج می رفت برای شنا در آب زودی قبول کردم استخر هتل پارس کرمان بزرگتر از آن بود که فکرش را می کردم
به محض ورود چه آنهایی که داخل آب بودند و چه آنها که بیرون ایستاده بودند محو تماشای ما شدند تا چشم بهم بزنم دور تا دورم را بچه ها گرفته بودند به دوستم نگاه کردم با خنده گفت خوب قرق کردن اینه دیگه ..!!و سپس از من جدا شد و داخل استخر رفت من هم به ناچار به همراه بچه ها که دایم مرا با اسم صدا می کردند به طرف استخر کوچکی که عمق آب در آن به زحمت تا با بالای زانو می رسید رفتیم و مشغول آب بازی بودیم که آب زیادی به سر و صورت من و بچه ها پاشیده شد همان طور که همگی دست به چشمانمان می کشیدیم دوستم را دیدم که از آن بالا خودش را به داخل استخر پرت کرده بود بچه ها که از ترس پاشیده شدن ناگهانی آب دور و برم جمع شده بودند به من نگاه می کردند گفتم نترسید بچه ها این دوستم سرندی پی تی است هنوز جمله ام تمام نشده بود که دوستم از خنده ریسه رفت و روی آب دراز کشید خنده هایش به قدری تماشایی بود که توی عکس هم همان قشنگی را دارد چنان محو این عکس شده ام که صدای مادرم را نشنیدم با دستش چانه ام را بالا می برد و می گوید : چی شده پسرم باز م اول عیدی... و بعد در حالی که عکس را دستم بیرون می کشد می گوید : این عکس رو از توی آب گرفتی ؟؟ در حالی که با پشت دستم چشمانم را پاک می کنم می گویم نه مادر توی آب گرفتم..

حضور سبز

2007-03-22T16:37:00.000+03:30

هنوز به سال تحویل چند ساعتی مانده بود و او با حوصله تمام در حال چیدن سفره هفت سین بود البته داشت به مادرم کمک می کرد و من جلوی آینه در حالی که موهایم را مرتب می کردم از آن تو شاهد همکاری آنها بودم قبل از همه رو به قبله ایستاد و نماز خواند مادرم و من نیز این کار را کردیم مادرم می گفت : از خداوند برای هر دوتون طلب مغفرت و آمرزش گناهان و اصلی کاری اینکه موفقیت در تمام کاراتون رو هم خواستار شدم از اینکه می دیدم در همین اولین سال آشنایی مادرم تا این حد او را نیز بسیار دوست دارد خوشحال بودم او به لحاظ کاری که بر عهده داشت مجبور بود که سال تحویل به تنهایی در تهران باشد به پیشنهاد من و موافقت مادرم آن سال او با حضورش بر سر سفره هفت سین خانه ما را رونقی تازه تر بخشید ...
امسال از کنار پنجره که رد می شدم احساسی غریب به من می گفت که او می آید و این احساس غریب هر چه به آغاز سال نو نزدیک تر می شدیم با من آشنا و آشناتر ارتباط برقرار می کرد موبایلم را خاموش کرده بودم تلفن منزل هم زنگی نداشت پس آنچه که می شنیدم صدای زنگ خانه بود ما بدون او بر سر سفره بودیم همان دعا و نماز من و مادرم و...نمیدانم تاکنون سال تحویل دست به زنگ خودم را کنار سفره هفت سین احساس نکرده ام ...حسی نه چندان غریب مرا در خودش مچاله می کرد پنجره را باز کردم از آن بالا چیزی پیدا نبود هوای سردی داخل شد پنجره را که بستم کنار سفره هفت سین به هنگام تحویل سال نو هوای او هم با ما بود ......

آخرین کلام

2007-03-21T01:39:00.000+03:30

آخرین کاری که می بایست قبل از سال تحویل انجام دهم و خیلی هم برایم اهمیت داشت حضور بر سر مزار برادرم بود وقتی بر سر مزارش رسیدم روی سنگ قبرش را تمام گل های زرد داوودی پوشانده بود به اطراف نگاه کردم, کسی را آشنا ندیدم , کنار قبرش نشستم در حالی که فاتحه می دادم یکی از گلها را هم پر پر می کردم به یاد برادرم افتادم بعد از آن همه درد و رنج بالاخره به دیار باقی شتافت او تنها کسی بود که در حل اختلافات ما اصلا دخالت نکرد و وارد جریان نشد, یادمه آخرین بار که از برادرم خواستم تا در حل اختلافات ما دخالت کند به من گفت مرد باش و خودت تصمیم بگیر این جمله را وقتی پس از مرگ برادرم و درست وقتی که بر مزار برادرم آمده بودیم به او گفتم , او در حالی که سنگ قبر برادرم را با گلهای زرد داودی می پوشاند سرش را بالا آورد و در حالی که به چشمانم زل زده بود گفت : خدا رحمتش کند

دل نگران

2007-03-18T21:13:00.000+03:30

اسمش اسدالله بود از زمان جنگ می گفت ....اونجا باهاش بیشتر آشنا شدم از بچگی با هم بزرگ شده بودیم و به هنگام اعزام به جبهه هر کدام به یک منطقه تقسیم شدیم بعد از بمباران شیمیایی حلبچه او که تصویر بردار لشگر25 کربلا بود به هنگام فیلمبرداری مرا دید و با خودش به سنگرشان برد بیست روزی در آنجا استراحت کردم تا اینکه به فرماندهی تیپ منصوب شدم من هر چه دارم اول خدا و بعد کمک های اوست و تو خوشحال باش که با چنین شخصی دوست شده ای ...
آن روز به اتفاق هم به دربند رفته بودیم و خیلی تصادفی او دوستش را دید و ما را به هم معرفی کرد و من به خود می بالیدم که در انتخابم اشتباه نکرده ام ...
دوسه روزی بیشتر به عید نمونده بود بدون اینکه به من بگوید از تهران خارج شده بود گویا از کاری که می بایست انجام می دادم و نداده بودم از من دلخور شده بود خوب من هم از او خیلی دلگیر بودم انتظار داشتم لااقل از طریق تلفن خداحافظی می کرد تا برایش بیشتر توضیح می دادم ولی دریغ از یک زنگ تلفن ..دستم از همه جا کوتاه بود به یاد اسدالله افتادم اسدالله اکنون بخشدار مرکزی همان شهرستان پدری دوستم بود وقتی تماس گرفتم خیلی خوشحال شد و وقتی از ماجرا کمی برایش گفتم خندید و گفت : بابا خوش به حالت ..معلومه که تو رو خیلی دوست داره ما که تو این بیست سال گذشته هر کار کردیم با با ما قهر نکرد که ما هم با جان و دل نازش رو بخریم و بعد ادامه داد خیالت راحت باشه هر جا باشه برات گیرش میارم ..
گر چه اسدالله هم نتوانست او را برایم پیدا کند ولی خوب لااقل خیالم راحت بود که دل نگرانی هایم برای تماس با او حتما از طریق اسدالله به گوشش خواهد رسید..از آن روز سه سال می گذرد...

خواب

2007-03-18T19:38:00.000+03:30

آنچه در رویا می بینیم آیا به واقعیت می پیوندد ؟؟ مرز بین رویا و واقعیت کمی نگران کننده است ..نه اینکه نگران شده باشم ..نه ..در هر صورت آخرین روزهای سال است و من دغدغه های مخصوص خودم را دارم نمی خواهم که افزون بر آنها با مورد جدیدتری روبرو شوم . حال اگر کس دیگری بود اصلا درنگ نمی کردم و بی خیالش می شدم ولی هر چه باشد مادرم است دو بار به مکه رفته و همین طور کربلا سوای آن مادرم از سادات هم هست نمی دانم چطور این موضوع را فراموش کنم وانگهی من که خیالم راحت است ولی باز مادرم تاکید می کند ..آری مادرم در خواب دیده است که بهترین و نزدیک ترین همکار من حرفهایی را نزد مدیرم بر علیه من زده است که مرا با مشکلات حاد و عدیده ای روبرو کرده است...

لباس دوستی

2007-03-18T02:51:00.001+03:30

این روزها همه به دنبال خرید لباس نو هستند ...در دعاهایمان همیشه از خدا می خواهیم که لباس عافیت را به ما بپوشاند ..در اطراف مان هم معمولا کسانی هستند که به دلیل نوع لباس شان حرف شنوی خاصی از آنها داریم و یا در آموزش برای مثلا آموزش صحیح مقررات راهنمایی و رانندگی پوشیدن لباس پلیس کمک می کند که شنونده و یا بیننده به مسایل طرح شده بیشتر توجه کند و این موضوع در راستای اهداف تعیین شده بسیار کارساز است ...

..در همان دو سه هفته اول او همچنان نسبت به دوستی با من بی رغبت بود چندین یادداشتی که به او دادم بدون اینکه آنها را بخواند دور انداخت .. سال نو نزدیک می شد و من فکری به ذهنم خطور کرد... لباس دوستی بر تن کردم....

انتظار

2007-03-18T02:51:00.000+03:30

هرروزانتظار،انتظار،انتظار ِكسي كه تورافراموش كرده است .چه بيهوده است نگاه كردن به درهايي كه براي هميشه بسته ميمانند.چه بيهوده است نگاه كرده درآئينه هايي كه صادق نيستند.چه بيهوده است نگاه كردن به چهره هايي كه هميشه دروغ ميگويند.چه بيهوده است...به چشمهاي خودت هم شك ميكني .دلت رابرميداري وكوچ ميكني
به قربانگاه ميرسي خودت هستي وخودت .بدستان خودت قرباني ميشوي ،عشق را زنده ميكني و درتنهايي هايت غرق ميشوي درتنهايي هايت.. چه خون سياهي!چه خون سياهي!
دردت رابه هيچكس مگو.هرگزبه روي كسي لبخندمزن.با كسي نه بگو،نه بشنو
سكوت كن، سكوت، رازت رافاش مكن.مبادا دلت هم از رازت باخبرشود.تنهاباش، تنهاي ِ تنهاوهمه رادوست بدارواين راهرگزدرگوش كسي هم نجوامكن
گوش بده راز اينست: تنهاباش وعاشق!تنهاباش وعاشق!
بگذاردرتنهايي ات همه جاي بگيرند.دوست ودشمن ،منافق وموافق، خشك وتر،او وآنها، دررا به روي كسي مبندبگذارهمه درتنهايي ات شريك باشند.تنهايي ات را كه درآن عاشق به قربانگاه رفت وعشق ازآسمان نازل شد. عشق وقتي برتونازل ميشودكه خودت رادرپاي خودت قرباني كني و...عاشق راتنهايك چيزاز پاي درمي آورد:انتظار،انتظار،انتظاروفقط انتظاروانتظار

{بخشی از یک کامنت}

رعد و برق

2007-03-12T23:24:00.001+03:30

فقط چشم بود در برابر چشم ..ذهن در مقابل ذهن و ... سکوت...سر منشا آن , همان رعد و برق و بارش باران صحنه قبل بود ..

اینکه ابتدا کدام یک به طرف دیگری دستش را دراز کرد چندان اهمیتی نداشت فشردن و قلاب شدن دو دست در حالی که هر دو چشم در چشم هم دوخته اند و نگاه دوربین که از آن دو به طرف بالا دور می شود و به نوعی تداعی تقدیری است که خداوند برای انسان رقم زده است ....
..پنجره را باز می کنم آسمان شهر همچنان تاریک است و من در آن تاریکی به دنبال تکه ای ابر می گردم ...

اولین گام

2007-03-10T20:44:00.000+03:30

اواسط اسفند سال 81 بود دقیقا همان موقع که تازه کارم را شروع کرده بودم او را دیدم در کارش خیلی حرفه ای عمل می کرد زیر دستانش از او دل خوشی نداشتند این را بعد ها از همکارانش شنیدم اولین بار که او را دیدم یک پارچه سرمه ای پوشیده بود همان جا گویی گمشده ام را یافته باشم آرام و قرار نداشتم به هنگام خداحافظی خیلی گرم با او خداحافظی کردم و او در کمال خونسردی اصلا به بدرقه من هم نیامد کارم خیلی گرفته بود همه برای تبریک به نزد من می آمدند ولی من حواسم پیش او بود ...فردا و فرداها از پس هم می آمدند و می رفتند و من برای خود کاراکتری ایجاد کرده بودم که در سمپاتی با مردم نمره قبولی گرفته بود و همزمان با این کاراکتر شخصیت دیگری را نیز نزد او که اکنون دیگر با هم دوست بودیم آفریده بودم این تعدد شخصیت ها و کنترل آنها تمام انرژی مرا گرفته بود ولی به موازات آن کاراکتر مشهور مردم پسند حال دیگر من نزد او واقعا خود خودم بودم تا اینکه ......

دیشب به خوابم آمد از همه جا گفتیم و خندیدیم و وای که چقدر حرف برای گفتن داشتیم بعد از این همه مدت یک وعده خواب ..نه ..نه اصلا کافی نبود ..حرف از هر چیزی زدیم حتی این وبلاگ ..می گفت چرا این قدر در هم و بر هم..؟؟؟ ...این شد که تصمیم گرفتم از اولین روز شروع کنم و همه چیز را بنویسم ..این شکسته شدن مرز بین خواب و بیداری گاهی برایم کابوس می شود ... اصلا کدام خواب ..کدام بیداری ..تب که شاخ و دم ندارد هذیان چطور ؟؟

پرتگاه

2007-03-10T20:29:00.000+03:30

انسان در طول زندگی همیشه به یک پرتگاه می رسد
که در آن لحظه کوچکترین لغزشی او را به اعماق پرتگاه می فرستد
ایمان تنها نجات دهنده در آن لحظه است
چه بسا کسانی که ایمان داشتند و
اعماق پرتگاه را نمی فهمیدند ..
..................
...............
............
و هنوز هم در تکرار تاریخ
آن را نفهمیده اند

خسوف

2007-03-04T10:28:00.000+03:30

وقتی ماه و زمین و خورشید روی یک خط صاف پشت سر هم قرار می گیرند طوری که زمین بین ماه و خورشید است سایه زمین روی ماه می افتد و خسوف رخ می دهد ماه وقتی کاملا پشت زمین است تمام نوری را که از خورشید می گیرد را به زمین می تاباند که این حالت را ماه بدر می گویند ....
دیشب تا اذان صبح به آسمان خیره شده بودم برعکس آسمان قلبم فقط ماه بود و تک و توکی هم ستاره ها نگاه مرا به خود جلب می کردند تمام آنچه که در این مدت بر ما گذشته بود را مرور می کردم و ماه بی آنکه حواسش به من باشد لحظه به لحظه تاریکتر و تاریکتر میشد .. چندین ماه است که من و تو و حقیقت در یک خط صاف پشت سر هم قرار گرفته ایم و آنچه امروز جریان دارد بازتابی است از یک سراب حقیقت جلوه داده شده ... ...

انقضاء

2007-03-04T10:00:00.000+03:30

افسوس،
که غرور است تمام آنچه داريم،
و افسوس،
که غرور است آنچه تا هميشه پاسش می‌داريم،
آه! افسوس،
که در آخر خود می‌مانيم و يک دستِ خالی،
يک دستِ پر از غرور، و غرور، و غرور،
نه ياری در کنارمان، نه نگاهی نگران در انتظارمان،
همۀ آنچه می ماند برايمان غرور است،
و غرور، و غرور...
... و يک دستِ خالی.

وجود

2007-03-04T09:58:00.000+03:30

با من بنشين، و از آنچه بر تو گذشته بگو،
از غمی که شانه‌هايت را می‌آزارد،
از خاطره‌ای که بلور ظريف بغضت را می‌شکند،
از آن سَمّی بگو که در وجودت رخنه کرده،
از آن خاطرۀ مسمومی که می‌ترساندت،
از تمام دلتنگيت، آرزويت، وجودت؛
آیا تو هنوز هم وجود داری ...؟؟؟؟؟؟

نقاشی

2007-03-04T09:35:00.000+03:30

برای اجرای برنامه به گرگان رفته بودیم احسان و خانواده اش تا توانستند ما را شرمنده خودشون کردند اصلا مهمان نوازی شمالی ها چیز دیگریست به هنگام برگشت مستقیم به خانه خواهرم رفتیم دوستم می گفت امروز تولد عسل است عسل خواهرزاده ام , دوستم را خیلی محترم می شمرد هر بار تنهایی به منزلشان می رفتم خبر او را حتما می گرفت روز تولدش را هم طبیعتا بایستی که حتما دوستم مطلع می شد!!! چند باری که به مزاح ازعسل پرسیده بودم مرا بیشتر دوست داری یا او را جوابش من نبودم ..اون روز از عسل خواستم که مرا آن طوری که دوست دارد نقاشی کند....

فال قدیمی

2007-03-04T08:51:00.000+03:30

قفسه کمد را که باز کردم ناخودآگاه چشمم به کلمه حافظ ثابت ماند ...
.....اون روز تو پارک ملت نشسته بودیم و فارغ از هرچیزی با هم حرف می زدیم دخترکی با یک جعبه کاغذی آویزون به گردنش به ما نزدیک شد و درست در حالی که نیمرخش را می دیدم به التماس گفت : تروخدا یه فال حافظ از من بخرید دیگه دیرم شده باید برم مشقامو هم بنویسم برگشتم و به او نگاه کردم تا صورت کامل مرا دید از خوشحالی فریاد کشید و گفت جونمی جون ترو خدا اسم منو هم بگو پرسیدم اسمت چیه ؟؟ با خوشحالی زایدالوصفی گفت : دریا و من بهت زده در حالی که به اسم او فکر می کردم گفتم دریا و او در حالی که یواش یواش احساس خجالت بهش دست داده باشد یک پاکت را به من داد و ضمن خداحافظی فریاد زد دوستتون دارم ....
و چون دوستم اعتقادی به این فال های فروشی نداشت آن روز فال را باز نکردم امروز که فال را با دقت خواندم افسوس خوردم چرا آن روز همانجا بازش نکرده بودم ...

حبس ابد

2007-03-04T08:15:00.000+03:30

دلم اسير است. اسير در سلّول انفرادیِ تنهاييش. ديوار زندانش شفّاف است، جنسش از اشک است. اشکی درون چشمم حلقه زده است، ولی شرم دارم بگذارم روی گونه ام بنشيند. اشکم شفّاف است، ولی دل کدرم بيم دارد کسی آن را ببيند. من می ترسم که گريستن فراموشم شود. دير زمانيست که اشکی آيينۀ دلم را جلا نداده. مادرم هميشه می گوید : «مرد که گريه نمی کند!». ولی حیا باعث می شود که به مادرم نتوانم بگویم که او اشتباه می کند، مرد هم گريه می کند، در این چند باری که او را خسته کرده بودم دیدم که چگونه گریه می کرد هرچند از سر شرم در گوشۀ خلوتش یواشکی می گریست ... دلم خسته است. خسته از تلاش برای فرار. فراری که هر بار، به شکسته تر شدنش ختم می شود. شکسته شدنی که باعث زنده ماندنِ اميدش می شود.دلم می پرسد، کِی رها می شود؟ چه بگويم؟ چگونه به دل خود دروغ بگويم؟ و بی دروغ، دلم چگونه سر کند؟دلِ اسير و خسته ام، آزاد است. آزاد، در محدودۀ چهارديواری زندانش. نمی داند که کيفرش حبس ابد است و در این وانفسا منتظر است منتظر یک ملاقاتی ...کِی به ملاقاتش می آيی...

سروش

2007-02-25T23:12:00.000+03:30

وَ إذا مَسٌ الإنسانَ الضُرٌُ دَعانا لِجنبهِ
أو قاعِداً أو قائماً فلمٌا كََشَفنا عَنهُ ضُرٌهُ مَرٌ
كأَن لٌم يَدعُنا إلي ضُرٍ مَسٌهُ...

" هنگامي كه به انسان زيان و ناراحتي رسد، ما را در حالي كه
به پهلو خوابيده، يا نشسته ، يا ايستاده است، مي خواند اما هنگامي
كه ناراحتي را از او برطرف ساختيم ، چنان مي رود كه گويي هرگز
ما را براي حل مشكلي كه به او رسيده بود نخوانده است"

سوره یونس آیه 12

فروغ

2007-02-25T11:10:00.000+03:30

...گوشی تلفن را از دستم کشید و گفت : تو چکار داری بزار بگیرم تو باهاش حرف بزن
گاهی اوقات شک برم می داشت که این دوستم بیشتر از من بچه ها رو دوست داره به خصوص دختربچه ها رو و من از این لحاظ به او غبطه می خوردم اون روز هم روزنامه ایران دستش بود می گفت یه دختر بچه ی یاسوجی تو آتش سوخته اسمش فروغه و فقط شش سالشه تو این آتش سوزی تمام صورتش از بین رفته و خیلی دوست داره که من باهاش حرف بزنم بیا و یه پیغام کوچولو بزار ..

کسی پشت خط خودشو مسئول بخش جويندگان عاطفه روزنامه ايران معرفی کرد باهاش کمی حرف زدم و گفتم ..
«فروغ دوست دارم تا شاد باشي و از ته دل شادي كني. وقتي قصه زندگي ات را خواندم، هم خوشحال شدم و هم متأثر. زيرا براي كودكي مثل تو من ابزار شادي هستم و اين عنايت خداوند است. آرزو دارم كه بتوانم به وظيفه ام عمل كنم. فروغ جان، هرچند من از تو دور هستم، ولي دعاي من بدرقه راه توست و براي بهبود و سلامتي ات دعا مي كنم.
فروغ! با همه وجود دوستت دارم و از اينكه بگويم در قلب من يك فروغ است، خوشحالم
و خرسند از این بودم که حرفهای مرا برای فروغ خواهند خواند
صورتش به نوعی سوخته بود که به علت باندپیچی زیاد گویی ماسکی به چهره دارد می گفتند بدون باند پیچی اصلا نمیشود به چهره آن طفل معصوم نگاه کرد اکنون از آن زمان چند ماه می گذرد و من بی خبر از فروغ به این فکر می کنم که آیا آن ماسک باند پیچی به رنگ پوست در آمده است ..؟؟ هیچ تا حالا به صورت دوستانمون با دقت نگاه کردیم ؟؟

قصه گو

2007-02-25T02:00:00.000+03:30

شهر در سکوت مطلق خوابیده است همه آنهایی که با من خوشحال می شوند اکنون در کنار خانواده آرام خفته اند چرا که در طول روز عروسکی را چرخانده ام و جان بخشیده ام و با شخصیت های مختلف با آنها سخن گفته ام تا همگان باورش کنند و اکنون در تاریکی اتاق اسیر قصه گوی درونم شده ام حال گویی نوبت اوست که قصه گوی من باشد و در حالی که مرا می چرخاند جانی مضاعف می بخشد و همزمان به جای من سخن می گوید ..

تو در خوابی ...من در بی تابی
تو در آرامش... من به دنبال آسایش

ماه کامل

2007-02-25T01:32:00.000+03:30

گاه انسان باید در سختی باشد تا به دیگری دست ِ یاری دهد
گاه انسان باید با بخت ِ بد روبه رو شود تا هدفش را بهتر بشناسد
گاه به طوفان نیاز است تا او قدر آرامش بداند
گاه باید به او آسیب رسد تا با احساس تر شود
گاه باید در شک و تردید باشد تا به دیگری اطمینان کند
گاه باید در گوشه ای تنها بماند تا واقعیت ِ وجود ِ خود را بشناسد
گاه باید از شیفتگی رها شود تا به آگاهی برسد
گاه باید کاملاً بی احساس باشد تا بتواند همه چیز را حس کند

و گاه باید برای یک لحظه هم که شده
با خود زمزمه کند
ماه برای همیشه پشت ابر نمی ماند ...

بازمانده

2007-02-25T01:19:00.000+03:30

در گذر گاه زمان؛
خیمه شب بازی دهر،
با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد
عشقها می میرند
رنگ ها رنگ دگر می گیرند
و فقط خاطره هاست،
که چه شیرین و چه تلخ
دست نخورده به جا می ماند ....

«اخوان ثالث»

پارادوکس

2007-02-19T09:57:00.000+03:30

چشمانم رو بستم و بعد داخل مجتمع نابينايان شدم گر چه اين کار به ظاهر کمی سبک به نظر می رسید ...ولی اين احساس نزديکی با بچه های نابينا قشنگتر از اين حرفهاست ...تمامی بچه ها با خوشحالی و شادمانی گويی اينکه منو با کوچکترين جزئياتم می بينند طوری ابراز علاقه می کردند که باورم شده بود در معرض ديد اونا هستم ..برای دقايقی ديگر واقعا خودم نبودم سعی می کردم چشمانم را که مرطوب شده بود دوباره ببندم و حرف بزنم و بعد قيافه تک تک آنها رو مجسم کنم .. حالا دیگر من هم آنها را یک به یک می دیدم همه دور میز و در کنار من نشسته بودند آنها همه يک صدا مرا و به نام صدا می زدند ..چه اعتماد به نفسی ..!!! اينها چطور مرا می بينند ؟؟؟!!!! ...طی بازديد از تک تک کلاسهای با همه بچه های مجتمع از نزديک دست داده و احوالپرسی کردم واقعا که ما در يک دنيای ديگری سير می کنيم و از خيلی چيزهايی که خداوند به ما عطا فرموده غافليم واقعا که .. ...؟؟؟!!!!کم کم داشتم از اعتماد به نفس آنها از خود بی خود می شدم آنقدر که دوست داشتم چشمانم را می بستم و بعد از مجتمع نابينايان خارج می شدم .........

از سه سال پیش تا الان هنوز فرصتی پیش نیامده است که دوباره چشمانم را ببندم به قول دوستم که سه سال پیش منو به اونجا برد خیلی غریب است گاهی اوقات برای درک و فهم حقیقتی چشمها را باید گشود و گاهی وقت ها هم باید آنها رابست

رویای صادق

2007-02-19T08:37:00.000+03:30

اصلا انتظارش را هم نداشتم تو خودت بودی در حالی که از سرما به خود می لرزیدی و صدای دندان قروچه ات هم به گوش می رسید گفتی :خوب حالا چرا دیگه بر و بر داری منو نیگاه می کنی.. بابا یه چیزی بده بپوشم در حالی که دستانم را باز می کردم سعی کردم تو را در آغوش بگیرم که تو با وحشت و در حالی که فریاد می زدی هنوز هم ...هنوز هم ..از من دور شدی .....
پست پایینی را که نوشتم دیر وقت بود آرام آرام به سوی تختم رفتم و خوابیدم ..
آخرین بار دو سال پیش بود که توی خواب داشتم یک خواب دیگر می دیدم و اتفاقا همان زمان در وبلاگ هم نوشتم اینجا هم دوباره بخونید ..
دوستی دارم که همیشه میگه :..دوست اونه که به آدم بال و پر بده نه اینکه بال و پرش رو بچینه ..نمی دانم شما هم مثل من به خواب اعتقاد دارین یا نه ؟؟ خوابی که توش یه خواب دیگه دارین می بییند..؟؟؟من فقط یه آینه قدی بزرگ یادمه که خودم توش بودم با دستهایی پر از قیچی ..!!!
حالا همه چیز دستگیرم شد ..من هنوز هم ...... آره هنوز هم

آرزوی خفته

2007-02-19T01:14:00.000+03:30

گفتم
اگر یه ماهی بشی
منم یه دریا میشم
اگه تو بشی پرنده
من آسمونت میشم
............
............
..............
من ابر شدم
گفته بودی که خورشیدی
یادت هست تا زیباتر بتابی
چقدر گریستم؟

جوهره تکامل

2007-02-18T09:27:00.000+03:30

كمي به گذشته ات فكر كن ..از نظر من وقتي آدم بخواد تغيير كنه نبايد گذشتشو فراموش كنه. آدم بايد بدونه كه چي بوده و الان چي شده... رو حرفام تامل كن. فكر نكن من سنم كمه و دارم چرند ميگم. به خدا من ، مني كه 15سال سن بيشتر ندارم، شايد خيلي چيزا رو تجربه كرده ام كه تو تجربه نكرده اي.آدم ميتونه يكي باشه با دو روي متفاوت، اما نميتونه دوشخصيت باشه و يه رو داشته باشه.... داري خيلي تند ميري.تورو خدا صبر داشته باش.به نظرت جوهره ي تكامل چيه؟ { بخشی از یک کامنت } .......

در این رابطه

پلک آخر

2007-02-11T16:24:00.000+03:30

آن روز مهمان خواهرم بودیم او دختر خواهرم را که پیش دبستانی بود در آغوش گرفته وخواسته بود یک نقاشی بکشد ریحانه بلافاصله مشغول شد و پس از چند دقیقه پرسید : دایی جون ماهی به خورشید می رسه در حالی که اورا بغل می کردم دستی به موهای پرپشتش کشیدم و گفتم : آره دایی جون اگه بخواد حتما می رسه..... در حالی که به او اشاره می کرد گفت : پس چرا این دوستت میگه آب که سر بالایی نمی تونه بره .. و ماهی هم که فقط تو آب زنده می مونه ...

به او نگاه کردم چشمان دریایی اش مرا در خود در بر گرفته بود ومن به این فکر می کردم که چگونه بدون آب هم می شود شنا کرد..؟؟؟ اگر او پلک می زد ...

آن لحظه

2007-02-08T11:35:00.000+03:30

وقتی پرسیدم نگاهت به آن دور دورها بود
همان جا که آب حوض و آخرین دهانه پل با سیاهی شب پیوند خورده بود
گفتی بگذار که فراموش کنم تو چه هستی.. جز یک لحظه
یک لحظه که چشمان مرا می گشاید در برهوت آگاهی
بگذارکه فراموش کنم
اکنون آن لحظه است
مرا که هیچ
آیا حرفهایت را به یاد داری ...؟؟؟

کف بین

2007-02-05T09:38:00.000+03:30

کاش آن دم که خودم را به تو می فهماندم ...
تو خودت می دیدی...
رازهایم به تو می ارزیدند

در این رابطه

تیغ و ابریشم

2007-02-04T11:19:00.000+03:30

دین,مذهب ,خانواده ,شهرت , وجدان,ثروت , فامیل و یا دوست ؟؟ کدامیک ؟؟ چالش با کدام یک می تواند ما را در زندگی زیر تیغ ببرد به نحوی که ناخودآگاه از تقدیر خود به ستوه بیاییم ..؟؟؟ لابد شما هم سریال زیر تیغ را می بینید, محمود با بازی پرویز پرستویی در مقابل دو اتهام جدی است; یکی قتل اتفاقی دوستش که با جان و دل پذیرفته و آن دیگری اتهام سرقت از محل کار که با تمام وجود در مقابل آن ایستاده است..
نزدیک به چهار سال است که من نیز گرفتار یک تیغ دو لبه ام ; خودخواسته زیر این تیغ بودن را تحمل کرده ام حتی سفر به مکه هم مرا نتوانست از زیر این تیغ بیرون بکشد تیغی که همه چیز را از من گرفته بود ولی در عوض چندین خانواده را به یکدیگر نزدیک کرده بود, چهار سال پیش شروع کردم به آنی او در خانواده ما مطرح شد ,خدا رحمت کند برادرم را , همان اوایل در یک مهمانی دور هم جمع شدیم ضیافت شامی بود که همه با او آشنا می شدند , کم کم خانواده ها هم با هم جوشیدند ; حالا او دیگر جایگاه رفیعی در میان همه فامیل پیدا کرده بود, چون خودم خواسته بودم و اجازه نمی دادم که کسی روی حرف من اظهار نظری بکند . در یک چشم به هم زدن او مبدل به خط قرمز من در تمام اهل فامیل شد , همه می دانستند احترام و کرامت به او محترم شمردن من است . نمی توانستم به خودم بقبولانم که بدون او هم می توانم در زندگی خوشبخت باشم ,ولی نمی دانم چرا همه چیز به یکباره خراب شد , حس محمود را داشتم که که به شدت از درگیری لفظی با دوستش ناراحت شده بود و سراسیمه کارخانه را ترک کرد..
با خود فکر می کنم که این سریال چقدر به واقعیت پهلو می زند ؟؟آیا آن روز فرا خواهد رسید که من نیز مثل محمود خودم را به تقدیر بسپارم ..؟؟؟ راستی چرا همه به نوعی سعی می کنیم به هر نحو ممکن از تقدیر خود بگریزیم ؟؟؟

ارمغان

2007-01-27T20:35:00.001+03:30

حالا دیگر آنقدر بین مان فاصله افتاده است که دیگر منتظر تلفن اش نباشم چرا که آن موقع ها تا به او فکر می کردم آنی موبایلم به صدا در می آمد ولی الان که هواپیما روی باند می نشیند خودم موبایل را روشن می کنم ولی دریغ از حتی یک اس ام اس......
مشهد مقدس, امام رضا (ع) و آن همه قول و قراری که با هم در حرم گذاشته بودیم ...امروز گرچه در دهه اول محرم هستیم ولی حرم نسبتا خلوت است ضریح را می چسبم و می بوسم و می بویم رعد و برقی در اعماق وجودم به جریان می افتد که با یاد گذشته حسرت و چشمانی خیس را برای من به ارمغان می آورد از امام رضا (ع) می خواهم که هر کجاست سایه اش بر سر خانواده اش باشد.

هیولای درون

2007-01-25T14:24:00.000+03:30

چنان از خود بی خود شده بود و تعریف می کرد که گویی بر روی زمین نیست می گفت : اوایل سال 67 بعد از بمباران شیمیایی حلبچه توسط صدام در هفت تپه اهواز مستقر شده بودیم که آقای رئیس جمهور سر زده از اتاق ما دیدن کردند و نماز و نهار را با هم بودیم من که وظیفه تصویربرداری از نماز جماعت را داشتم دوربین را روی سه پایه محکم کردم و پشت سر رئیس جمهور و در صف اول مشغول نماز شدم پس از نماز هم هنگام خوردن نهار هم دقیقا کنار رئیس جمهور نشستم و چون ایشان با یک دست غذا می خوردند خورشت غذایم را برای او گذاشتم ..یادم است که همان موقع حرفش را قطع کردم و گفتم : خوب اینایی که گفتی چی بهت اضافه شد ؟؟تو که دایم به دنبال ریاکاری بودی و خودشیرینی ..!!!خوبه چهره ی واقعی ات رو نشون ندادی.. ..
امروز 18 سال از آن روز می گذرد و من به همراه عده دیگری از هنرمندان به دیدن همان رئیس جمهور آن سالها رفتیم که اکنون در جایگاه رهبری قرار دارند در طول سفر حج خبرهایی در باره ایشان بین همه حجاج شایع شده بود ولی الحمدالله با گشاده رویی از ما استقبال کرد و من اکنون که می خواهم از این رویداد چیزی بگویم به یاد حرفهای دوستم می افتم که چه طور آن روز دیدارش را با شور و هیجان خاصی تعریف می کرد و من می دانستم که که از این دیدار هر گونه تعریفی داشته باشم نخواهم توانست از زیر بار به سخره گرفتن آن خاطره دوستم شانه خالی کنم .. به هنگام نماز و سخنرانی من از همه به ایشان نزدیکتر بودم احساس عجیبی به من دست داده بود شنیده بودم که کسانی هستند که خود خواسته از این دنیا چشم می پوشند و رهبری مردم را برای هدایت به عهده می گیرند و اینان به خاطر نزدیکی شان به خدا می توانند هویت اصلی اشخاص را از نگاه شان بخوانند و من با اینکه می دانستم خداوند آبروی بنده ی تازه توبه کرده اش را نخواهد برد بازهم دل تو دلم نبود با خود فکر می کردم که چرا ما آدمها با نقاب زندگی می کنیم که در موقعیت های مختلف از پس افتادن این نقاب واهمه داشته باشیم ..؟؟؟

یک لحظه

2007-01-20T08:56:00.000+03:30

محرم ماه خون و قیام آمد در این ماه با شخصیتی به نام حر بیشتر آشنا خواهیم شد حر جنگجوی دلاور جبهه ی دشمن بود و همواره در مقابل سپاهیان اسلام مقاومت کرده بود ولی در مصاف با امام حسین (ع) در یک آن از تمام کرده های خود پشیمان گشت و توبه کرد .چنان که به یاری امام حسین (ع) شتافت و در این راه به شهادت رسید..چه بسا کسانی که رنج سفر را به جان می خرند ولی افسوس ..همه را می شود فریفت به همه می شود دروغ گفت ولی خداوند را چکار می شود کرد..؟؟ ؟؟؟با دست گناه به سوى خدا رفتن و دست پر از گناه را به طرف خدا دراز كردن ننگ نيست، با دست گناه از پيش خدا برگشتن ننگ است. اگر خدا نپذيرد و گناهان را نبخشد انسان آلوده مى‏رود و آلوده برمى‏گردد..بیایید در این ماه به خویشتن خویش نقبی بزنیم تا نور ایمان به دان سوسویی بزند...

چشم دل

2007-01-19T19:41:00.000+03:30

حضرت داوود (علیه السلام ) در حال عبور از بیابانی ،مورچه ای را دید که مرتب کارش این است که از تپه ای خاک بر می دارد و به جای دیگری می ریزد،از خداوند خواست که از راز این کار آگاه شود...، مورچه به سخن آمد که: معشوقی دارم که شرط وصل خود را آوردن تمام خاک های آن تپه در این محل قرار داده است! حضرت فرمود: با این جثه کوچک ، تو تا کی می توانی خاک های این تلّ بزرگ را به محل مورد نظر منتقل کنی، و آیا عمر تو کفایت خواهد کرد؟! مورچه گفت: همه اینها را می دانم ولی خوشم اگر در راه این کار بمیرم به عشق محبوبم مرده ام!» دراینجا بود که حضرت منقلب شد و درسی از مورچه گرفت...

حرفهای نگفته

2007-01-19T11:05:00.000+03:30

کعبه آن سنگ نشان است که ره گم نشود
حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست

همیشه حرفهایی هست ناگفتنی که بر سینه سنگینی می کنند اما تن به ذلت گفتن نمی دهند، و نامه هایی نانوشتنی که به رذالت نوشتن... واین همان است که می گویند قیمت مرد به حرفهای نگفته ی اوست.. پس بماند

رها شده

2007-01-19T10:55:00.000+03:30

مرد پاک را زندگی و زمان تنها نمی گذارند
زندگی اش از او دفاع می کند، و زمان تبرئه اش می کند
پلیدان هرگز پاکدامنی را نتوانند آلود
هرچند سنگها را بسته و سگها را رها کرده باشند
«دکتر شریعتی»

فلاش بک

2007-01-19T10:31:00.001+03:30

عقده خودم بودن داره خفه ام می کنه حالا شما در نظر بگیرید که بخواهم کس دیگری باشم ..دروغ , تا توانسته ام گفته ام فریب , تا توانسته ام داده ام ..نیرنگ , تا توانسته ام زده ام جفا , تا توانسته ام کرده ام البته فعل دیده ام در تمامی افعال بالا مشترک است لابد می پرسید چرا ..؟؟ جوابش آسان است چون داریم زندگی می کنیم ... پس چرا آدم نتونه خودش باشه؟ چرا آدم نتونه مثل همه ي مردم زندگي كنه؟ فقط بايد بخواد. بايد تلنگري به وجدانش بزنه كه اين تلنگر هم به من خورده. مطمئناً همه ي انسانها ميتوانند خودشونو تغيير دهند. اين ويژگي هست كه انسان را از ساير موجودات جدا ميكند. می خواهم همه چیز را از اول مرور کنم ..می خواهم برگردم و از ابتدا همه خاطرات تلخ و شیرین را بنویسم تا به کی بودن و کی شدن و کی ماندنم افتخار کرده و یا شرمسار باشم ...
م

استحاله

2006-11-28T23:47:00.000+03:30

سفر تمام شد و اینک گویی تولدی دگر یافته ام در هیبتی تازه ... اکنون من سرمایه گذشته را دارم بی آن که گذشته را فراموش کنم آن را آینه تمام قدی خواهم دید که مرا از لغزش های احتمالی دور می سازد.. دوستان عزیز بابت تمام حسن نظرات شما و استقبال گرمتون ممنون و سپاسگزارم حالا با خیال آسوده می توانم اینجا خودم باشم و از گذشته بگویم که من چه کسی بودم و اکنون چه کسی شده ام و آیا به همین منوال خواهم ماند ..؟؟؟ یا نه با توجه به موقعیت جدید که می تواند رانت های گذشته ی من را افزایش دهد تا من بتوانم با سوق دادن دیگران به راحتی آب خوردن دوباره به ورطه نابودی کشیده شوم ..؟؟؟نمی دانم تاکنون بیش از صد بار توبه کرده ام ..صد بار اگر توبه شکستی باز آ... ولی اکنون که از این سفر بازگشته ام دلم خوش است که هر کس به حج واجب می رود تمام گناهانش بخشیده می شود ..نکته اینجاست که من چگونه می توانم در این شروع دوباره برای جبران گذشته از این عمر باقیمانده استفاده کنم به قول دوستم که پس یک سال و اندی به دیدنم آمده بود آیا باید برای شروع دوباره باید فقط و فقط خودم باشم ..؟؟؟ عزلت را گزیده و به مانند سایر مردم به روزمرگی های معمول مشغول شوم ..؟؟؟ یا این که ... نه

میرزاقاسمی

2006-10-18T07:20:00.000+03:30

خاطره تنها يک کلمه است مثل ميرزا قاسمي ولي فلاش بک به اين کلمه ممکن است براي چند وقتي ذهن آدمو درگير خودش بکنه و اونو تا خيلي عقبتر هم ببره مثلا تا زير درخت بيد مجنون پارک ملت ..و تو ياد اون همه حرفهاي شيرين و رويايي بيفتي و يا اون روزي روبياد بياري که تو امام زاده صالح مشغول زيارت بودي و بعد از زيارت همين طور که حرف مي زدي و قدم بر مي داشتي بي آنکه گذر زمان رو بفهمي سر از ميدون ولي عصر در آوردي يعني اين همه پياده روي ..؟؟؟ نه نه يعني اين همه حرف زدن ..؟؟؟ الان که يادم مي افته شرمنده پاهام ميشم انگاري دوباره اين مسير رو طي کرده ام گفتم که خاطره فقط يک کلمه نيست ..يا هست ..؟؟؟

جستجو

2006-10-11T07:18:00.000+03:30

آرامش کجاست, آسايش کجاست, ما بدنبال چه مي گرديم؛ تکه اي نان؟ جرعه اي آب؟لحظه اي شاد؟ نغمه اي پاک ؟ ...ما بدنبال چه هستيم ... ما بدنبال تمامي آنها هستيم...اما بايد دانست که در زندگي چيزهائي هست که به تو تعلق ندارد و بايد دانست که آن چيزهائي که بتو تعلق دارد نيز همگي يکجا بتو تعلق ندارد؛ تو سهم هاي خود را از زندگي تنها زماني خواهي گرفت که با قبلي ها تسويه کرده باشي؛ زندگي هيچ وقت به درخواستهاي تو پاسخ نخواهد داد مگر آنکه بدهي هاي قبلي خودت رو به اون پرداخت کرده باشي....!! اون هم بدون ترس ...ترس .. مي‌دوني چي ترس داره؟ اين که سي و هفت سالت باشه،چهل سالت باشه، بعد از خودت بپرسي واسه چي داري زندگي مي‌کني، و نتوني جواب بدي............. وگرنه الآن نه چيزي واسه بردن هست نه باختن؛ زندگي خودش مي‌گذره. اما اون آخرا، يه روزي، خودت رو تو آينه مي‌بيني، خودِ خالي‌ت رو.... و از اون روزه که زندگي ديگه نمي‌گذره، شب ميشه، روز ميشه، اما زندگي تو وايساده.. شايد مثل خيليا ديگه تو آينه نگاه نکني تا بتوني مثل قبل ادامه بدي، ذهن‌ت رو درگير همه چيز کني تا نخواي فکر کني، اما اين سوال هميشه وجود داره......

رد پا

2006-10-09T07:23:00.001+03:30

آویزوون

2006-10-08T07:25:00.001+03:30

هتل سنتی

2006-10-07T07:29:00.001+03:30

چند سال گذشت ..مثل همین یکسال پیش .. و تو هر چقدر هم بتونی خودتو مشغول کارات کنی که عبور زمان رو نفهمی ولی باز مکانهایی هست که با دیدن اونا با خودت میگی ..ای دل غافل ببین چه زود گذشت ..هفته پیش که چند روزی یزد بودم گرچه مهندس ثابتی اصرار کرد ولی من در هتل سنتی یزد یا همون هتل باغ مشیرالممالک یزد اقامت کردم با خود می گفتم . انگار همین دیروز بود که با هم اینجا نهارو شام و صبحانه خوردیم اون مجری کودک مرکز رو هم آقای گلرسان همین جا دیدیم راستی این طوطی ها یادم رفته بود ..

ناهارخوران

2006-10-06T07:31:00.001+03:30

پائیز این فصل پر از رنگهای چشم نواز از نیمه گذشته است .. پاییز برگریزان آرزوهاست فصل جدایی برگ از درخت ..پائیز یادگاری با خود برای من دارد .. پارک جنگلی ناهارخوران گرگان ..چشم هایم را به آن عکس روی دیوار اتاقم می دوزم ..و اکنون سوار بر پاهای خیال آرام آرام در این پارک جنگلی قدم می زنم صدای خش خش له شدن برگها برای آرامش روان من لالایی می خوانند..وباز همان حرف تکراری ... برگ از درخت خسته شده است جدایی بهانه است

آئینه دل

2006-10-05T07:56:00.002+03:30

روبروی آینه که می ایستی خودت را می بینی.. .. خود خودت را .. یک لحظه احساس می کنی که اطرافت را دوره کرده اند ..اشباح مبهمی که تا می توانند به تو نزدیک می شوند و تو به صرافت می افتی که آینه را تمیز کنی .. به آرامی و چند بار به روی لکه های ایجاد شده بر روی آینه نفس گرمت را ها می کنی... گویی به آنها جان بخشیده ای حالا دیگر آن اشباح یکی یکی شکل می گیرند و تو همه را می شناسی... همه آنهایی که تو تاکنون برایشان نردبان ترقی بوده ای ولی وقتی به چشمان آنها نگاه می کنی راه به جایی نمی بری ..به ظاهر همه دوستانت هستند و تو درمانده ای که به کدام یک اعتماد کنی ...؟؟؟
کم اعتمادم را خرج نکرده ام ...برای کسی که پاره ی تن ام بود ..پاره ی تن که که نه ..در واقع خودم بود و من به راستی در نزد او خود خودم بودم و حال واهمه دارم از کتمان این واقعیت ..آیا تکذیب راه به جایی می برد ..؟؟
سفر نزدیک است .....
مدتهاست که در آینه به خودم خیره نشده ام ....

این کامنت را در تاریخ چهارشنبه 8 آذر ماه شخصی با عنوان یک دوست برایم گذاشته است :

من در آينه سخن مي گويم

با تو دارم سخني

با تو اي خفته به هر موج نگاهت فرياد

با توام ای همدرد

با تو ام اي همزاد

با تو اي مرد غريبي که در آينه مي نگري

گوش کن با تو سخن ميگويم

من غريب و تو غريب

از همه خلق خدا

تو به من همنفسي

غير تو همسخن و همدل من

در همه ملک خدا نيست کسي

هاي اي محرم من روي در روي تو فرياد کنم

تا به دادم برسي

خرم آن لحظه که با ديده ي اشک آلوده

در تو بگريزم و درآينه با هم باشيم

ساعتي هم سخن و همدل و همدم باشيم

برق اشک تو در آينه ي چشمت پيداست

شرم از گريه مکن

اشک همسايه ي ماست

من و تو چون هر روز

مات و خاموش به مهماني اشک آمده اييم

در دل ما اشک است

اشک تنهايي و تنهايي ها

اشک ديدار ستم ها و شکيبايي ها

من و تو خاموشيم

من و تو غمزده ايم

من و تو همدل ماتمزده‌ايم

گوش کن اي همزاد

با زبان نگهم با تو سخن مي گويم

از نگاهم بشنو رخصت گفتار کجاست

دل به ياران دروغين مسپار

واژه ي يار دروغست بگو يار کجاست

لحظه ي درد دل و موسم دلتنگي ها

وعده ي ما و تو در عمق دل آينه است

بهتر از آينه منزلگه ديدار کجاست

با تو راز دل خود را گفتم

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند

نکته ها هست بسي محرم اسرار کجاست

اسماعیل وجود

2006-10-04T08:01:00.001+03:30

درد و رنج و محنت اکسیری است که با پر کردن وجود آدمی ناخالصی ها را از او دور می کند و از او یک انسان دیگری می سازد که حق بین است و همین ویژگی از او یک عاشق به تمام معنا می سازد عاشقی که عیارش بالاست ..

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
جان ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

در این میان برای آدمی مادیات رنگ می بازند و همزمان معنویات شکل اصلی خود را در زندگی شخص می یابد و او را ملزم می کند که انتخاب نماید پدر مادر خواهر برادر و یا نزدیک ترین دوست هم که باشد باید به کناری بگذاری ..خیلی از ما ها داستان حضرت ابراهیم و اسماعیل را می دانیم ولی هیچگاه نخواسته ایم که در زندگی دنیوی مان اسماعیل های وجودمان را به مسلخ عشق ببریم

ما کشته نفسیم و بس اوخ که برآید
از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم

تصمیم کبری

2006-10-03T08:03:00.001+03:30

همیشه دلهره داشتم می ترسیدم از اینکه مبادا بدون شناخت واقعی تن به قبول این دعوت بدهم چرا که می دانستم مسئله فراتر از حد یک تصمیم عادی است تصورم بر این بود و هست که نباید بدون شناخت کافی و لازم قدم به این راه بگذارم درست است که در قبول یا رد آن مختار بودم ولی می بایست انتخاب کنم انتخابی که دیگر به مانند سایر انتخاب هایم نبود موضوع بودن یا نبودن است {سوای ریشه تاریخی این عبارت !!!}و من انتخاب کردم طی یکی دو هفته آینده عازم سفر حج هستم و خوب می دانم این سفر برایم یک حجه الوداع است ...یک حجه الوداع سرنوشت ساز... فرصتی پیش آمده است... تو گویی خداوند مرا مورد بخشش و عنایت ویژه خود قرار داده است و من با درک صحیح این موضوع به خدا و آینده امیدوار هستم خدایا توبه مرا بپذیر از همه عزیزانی که در حقشان ظلمی و ستمی روا داشته ام طلب مغفرت و پوزش می نمایم

تو کی هستی

2006-10-02T08:05:00.001+03:30

در روز رفتن روحانی جوانی به نام رحیم از باب استحباب ماهی یک بار در گورستان شهر اموات را غسل می دهد در یکی از این روزها متوجه می شود که یک مرده شباهت بی نظیری به خودش دارد ..با ورود پلیس و اندکی تحقیق مشخص می شود که این مرحوم با نام کریم برادر دوقلوی رحیم است ...
البته برای شروع می خواستم از یک فیلم هندی بگویم ولی خوب داستان این سریال هم بدک نیست ..
و اما چرا داستان بالا را آوردم ؟؟دلیل دارد چند ماهی است که ......ادامه دارد

ضمیر آرام

2006-10-01T08:07:00.001+03:30

بسوی خانه دوست (4) غریبانه های بجا مانده

خدا آگاه بر همه چیز است تنها اوست که بر تمام قلوب و نیات انسانها آگاهست ..شده است که من به درستی و خیر خواهی کسی پی ببرم ولی در ادامه با نکته سنجی های بی مورد شک و تردید را در باره ی آن شخص به خود راه داده ام و همه چیز را به هم ریخته ام او را نزد خانواده بد جلوه داده ام و یا در نزد سایر دوستان از او فاصله گرفته ام و دائم در جهت تخریب او کوشیده ام منی که همواره در خاطرات گذشته خود خودم را می جویم ..نمی توانم اکنون که عازم این سفر خودسازی هستم از کنار این موضوع بگذرم بارها ضریح امام رضا را بوسیده ام و امروز که تولد امام رضاست یاد عهدهای بسته کنار ضریح آن امام غریب می افتم و به یاد غریبانه هایی که من جا گذاشته ام ..اکنون نیز نیک می دانم که پشیمانی سودی ندارد ولی وقتی بیاد این موضوع می افتم که خداوند بر هر چیزی آگاه است آرام می گیرم .....

فوبیا

2006-09-29T08:09:00.001+03:30

...دشمن دانا بلندت می کند - بر زمینت می زند نادان دوست...
ترس هایی هستند که پایه و اساس ندارند ترس از دشمن .. و بعد با خود فکر می کنی ...این دشمن نامریی، در اتومبیل، در محیط کار و در سفر با من است. شبها از ترس این دشمن ناشناس نمی خوابی. این وجود پنهان که همه ی دریچه های شادی ترا رو به باغ زندگی بسته است در کجاست؟ من مرد نیرومندی هستم و ظاهرا از کسی باکی ندارم، ولی لحظه ای بعد احساس ترس ترا به زبونی وامی دارد و ریشخند ناخودآگاه را بر لبهای دشمن نامریی می بینی، می ترسی ولی به زبان نمی آوری... مرد که نباید بترسد! و...»
واقعیت این است که ترس از دشمن در ما ایجاد دو گونه رفتار می کند. یا به ما برای دفاع از خویش نیرومندی می بخشد و دیگران را از ما می گریزاند، یا مارا با بی حسی و بی حرکتی بر زمین می نشاند. در آن حال پاهامان توان رفتن ندارد و دستهامان گویی شاخه خشکی بر درخت بی حاصل است.
اگر آدمی به وجود خود اطمینان داشته باشد و خود را پذیرفته باشد، هرگز با ترس از پذیرش دیگران زندگی نمی کند و زمانی که خود را نمی پذیرد،این احساس تلخ بی ارزش و بی مقداری را به دیگران نسبت می دهد. اگر زن است و یا مرد است، با هم و اگر رئیس سازمان اداری است به کارمند آن زبونی را نسبت می دهد، و از تحقیر شدن آنان لذت می برد.
ترس از موهوم همیشه بر چسب دشمنی را بدنبال دارد... میدانم که در پشت سرم توطئه کرده اند، می دانم همه قصد از بین بردن مرا دارند، دشمن قصد شکستن مرا دارد... دنیا پر از دشمن است و... چنین ترسی ریشه در تاریکی های گذشته دارد. زمان کودکی، نا بسامانی، آسیب دیدگی، زخم خوردگی، سرزنش، تحقیر، چنین احساس دردناکی را به وجود می آورد. کسی که با چنین ترسی زندگی می کند، همواره با این دشمن نا شناخته در دنیای اندیشه های خود سخن می گوید، حرف می زند و این دشمن را به مردم تحمیل می کند. اما هوشمندان از خود می پرسند این دشمن کیست که مااو را نمی شناسیم؟ از کدام طایفه و ملت است؟ از نظر روانی، ترس از دشمن، در قلب انسان آسیب دیده ترس بیچارگی از تنبیه است. چنین فردی می اندیشد که دیر یا زود این دشمن که ممکن است صمیمی ترین دوست ظاهری او باشد، به زودی او را به مجازات ناشناخته ای فرا خواهد خواند واو در این داد خواهی اجبار به افشای هویت واقعی خود خواهد کرد
....
یک دوست در این باره گفته..کلیک کنِید .

تولد دوباره

2006-09-28T08:12:00.001+03:30

خیلی وقت بود که به دنبال یک فرصت مناسب می گشتم چرا که گاهی اوقات با خودم بیش از اندازه کلنجار می روم به نحوی که اطرافیانم به طعنه می گویند دچار خوددرگیری هستم حکایت این است که در این لحظات به این فکر می کنم که آیا من توانسته ام پسر خوبی برای پدر و مادرم باشم و یا یک عموی واقعی و دوست داشتنی برای بچه های برادرم ..و یا دایی خوب برای بچه های خواهرم ..و یا دوستی وفادار برای دوستم باشم..؟؟؟ نمی دانم ..ولی هروقت از پدر و مادر و اهل فامیل پرسیده ام همگی متفق القول گفته اند که ..تو خیلی خوبی ....و فقط یک نفر است که این نظر را را ندارد نه این که فکر کنید او دوستم است که این نظر را دارد خیر این خودم هستم که که به شدت اعتقاد دارم به پدر و مادرم و تمام اهل فامیل مدیونم من باید یک زندگی نوین را آغاز کنم سفر به خانه خدا بهترین فرصت برای تولدی دیگر است و برای این شکفتن خیلی وقت بود که به دنبال یک فرصت مناسب میگشتم .. ..

حق الناس

2006-09-26T08:13:00.001+03:30

قلب شکسته نیاز به مرهم دارد یا کسی که آبرویش را در کوچه و بازار به حراج گذاشته ایم ؟؟؟....
غم از همه جا می بارد غصه خودم کم بود حال این یکی هم به آن اضافه شده است ..آری هرکه بامش بیش برفش بیشتر و من نمی دانم تا چه حد خدا مرا در بوته آزمایش قرار خواهد داد می گویند خدا هر که بیشتر دوست دارد غم و اندوهش رابیشتر می کند

من و غم گفته ها داریم نهانی صفا بی غم ندارد زندگانی

خدایا من که راضی نبوده و نیستم همواره کوشیده ام که همگان از دست و زبان من گزندی نبینند ولی باز هم ای خدای بزرگ از
تو هراس دارم شاید که عده ای به دفاع از من آبروی کسی را برده باشند من نه آنها را می شناسم و نه اینکه از کارشان رضایت دارم من هرگز آنهایی را که بدون اطلاع من با بددهنی و فحش و تهدید و ناسزاگویی مثلا می خواهند با شخص و یا اشخاصی که نظر منتقدانه نسبت به من دارند برخورد کنند نخواهم بخشید ..خدایا من همیشه با کمک تو توانسته ام حق خودم را خودم بگیرم و نیاز به کسی نداشته ام که نقش دایه مرا ایفا کند ..بار خدایا تا به کی از دست داریوش فرضیایی به داریوش فرضیایی شکایت ببرم ..؟؟؟ من ..من...خداوندا همه ی منیت ها را کنار خواهم گذاشت و از تو می خواهم مرا هدایت کنی تا بتوانم قبل از آمدن بسوی کعبه آمالم کدورتها را کناری بگذارم و پی به اشتباهات خودم ببرم ..مگر نه اینکه پیامبر اکرم (ص) فرموده است : حج مقبول پاداشش بهشت است ..خوب حال که این توفیق نصیب من گشته است چرا که مقبول واقع نشود و من از صمیم قلب در پی آنم که حج من مقبول باشد ..درست که بخشندگی تو ای خدای بزرگ تمام ثروت و دارایی منست ولی حق الناس را چه کنم ..؟؟؟؟
آیا کسی را که من تا ورطه ی بدبختی به دنبال خود کشانده ام مرا خواهد بخشید ..؟؟؟؟آیا کسی را که همیشه دستش را روی شانه ام احساس میکردم به ناحق و به خاطر مال دنیا شرافتش را لگد مال کرده ام واو را سکه یک پول سیاه در نزد خانواده و فامیل و آشنا و دوستان کرده ام مرا خواهد بخشید ..؟؟؟... به حج مقبول فکر می کنم باید از روحانی کاروان بپرسم ...

افسون

2006-09-24T08:15:00.001+03:30

بـیــا تــا قــــدریکدیـــــگر بدانیــــم که تا نــــاگه ز همــدیگر نمانیم

چو مومن آینــه مومن یقـــین شــد چـــرا با آینــــه ما رو گـرانیـــم

کریمـــــان جان فدای دوست کردند سگی بگــــذارما هم مردمانیــم

فســـون قـــل اعــوذ و قــل هــوالله چرا در عشق یکدیگر نخوانیـم

غرضــــها تیـره دارد دوســـــتی را غرضـــها را چرا از دل نرانیم؟

گهی خوشدل شوی از من که میرم چرا مُرده پرست وخصــم جانیم

چو بعد از مرگ خواهی آشتی کرد همه عُمر از غَمــت در امتحانیم

کنــون پنــــدار مُردم، آشــــــتی کن که در تسلیم، ما چون مردگانیم

چو برگرم بخـــواهی بوســــه دادن رخم را بوسه ده ،اکنون همانیم

خمــــش کن مُرده وار ایـــدل ازیرا به هستی متّــهم، ما زین زبانیم

منسوب به مولانا

ای خدای بزرگ من شاکرم شکرگزارم بر تمام نعمتهایی که من اعطا فرمودی و مهر مرا در قلب میلیونها نفر جای دادی که اگر لطف و عنایت ویژه تو نبود من اکنون این جایگاه را نداشتم و به این جایگاه به عنوان یک امانت الهی می نگرم که فقط در مقابل تو پاسخگو خواهم بود ..فقط تویی که از درون من آگاهی ..پس به من صبری عنایت کن که بتوانم در مقابل بلایا بایستم و تمام ناراحتی ها را تحمل کنم ..بارخدایا گاهی فکر می کنم من نیز چون معلم به مانند یک شمع باید بسوزم و این چیزی نیست جز تقدیری که برایم رقم زده ای ..خداوندا به تو پناه می آورم و خودم را به تو می سپارم تا مرا از گزند تمام دشمنان دوست نما در امان بداری و در عوض به من نیرویی عطا بفرما که بتوانم با محبت بیشتر در برابر آنها مقاومت نمایم.خداوندا برای بیان تمام مکنونات قلبی ام لحظه شماری می کنم ...